Como kan aanspraak maken op een van de meest idyllische stadionomgevingen in het Europese voetbal: een terrein gelegen aan de oevers van het Comomeer, met steile, groene heuvels die dramatisch vanaf de waterkant oprijzen. Het is een achtergrond die centraal is geworden in de identiteit van de club onder hun Indonesische miljardair-eigendom.
Maar naarmate de snelle opkomst van Como voortduurt, begint het stadion achter te blijven bij het team dat het vertegenwoordigt.
Stadio Sinigaglia viert volgend jaar zijn honderdjarig bestaan en heeft al aanzienlijke upgrades ondergaan. In de zomer van 2024 werden de werkzaamheden tegen de klok voltooid om deze op het niveau van de Serie A te brengen; ze hebben het bijna gehaald met enige discretie van de competitie. Verder werk afgelopen zomer zorgde voor stapsgewijze verbeteringen, vooral in de uitsector.
Nu Como op de rand van Europese kwalificatie staat, dreigt een veel zwaardere test. De UEFA zal niet dezelfde speelruimte bieden. Of de club zich nu in de Champions League, Europa League of Conference League bevindt, er moet aan de wettelijke eisen worden voldaan – en UEFA-inspecteurs zijn in april al op bezoek geweest om de geschiktheid van het terrein te beoordelen.
Insluiten vanuit Getty Images
Het belangrijkste probleem is de enorme tijdelijke steigercurva waarin de echo’s van Como zijn ondergebracht. De UEFA-reglementen zijn duidelijk; “Standaarden moeten op een draagkrachtige fundering worden bevestigd en mogen niet op een buis-/steigerconstructie zijn gebaseerd of deze bevatten”.
Clubvoorzitter Mirwan Suwarso heeft, gesteund door de burgemeester van de stad, plannen geschetst om de curva deze zomer te vervangen door een permanente structuur, met als doel deze klaar te hebben vóór een eventuele Europese wedstrijd.
Tijd is echter schaars. De laatste thuiswedstrijd van Como in de Serie A staat gepland voor 17 mei, terwijl hun vroegst mogelijke Europese wedstrijd op 20 augustus zou kunnen vallen in de play-offs van de Conference League. Een plaatsing in de Champions League of Europa League zou ze een paar extra weken opleveren – tot half september – en een gunstige loting waarbij ze als eerste uitspelen zou die periode kunnen verlengen tot oktober.
Toch lijkt een doorlooptijd van drie tot vijf maanden voor een dergelijk project ambitieus, zo niet onwaarschijnlijk.
Dan is er het veld zelf. Het afgelopen jaar heeft Como op verzoek van hoofdcoach Cesc Fàbregas de breedte al uitgebreid van 65 naar 66 meter. De UEFA schrijft echter een minimale breedte van 68 meter voor voor stadions van categorie 3 en 4, samen met een buffer van twee meter tussen de zijlijn en reclameborden. Dat laat heel weinig ruimte voor aanpassing binnen de huidige voetafdruk.
Naast deze hoofdzaken ligt er een langere lijst met nalevingsvereisten, die alles omvat, van parkeer- en medische infrastructuur tot schijnwerperverlichting en mediafaciliteiten. Gezamenlijk vertegenwoordigen ze een aanzienlijke logistieke uitdaging.
Mochten deze hindernissen te groot blijken, dan wordt het organiseren van wedstrijden buiten Como de enige realistische terugval. De waarschijnlijke bestemming zou het Mapei Stadion in Reggio Emilia zijn, de thuisbasis van Sassuolo, waar eerder de Europese wedstrijden van Atalanta plaatsvonden toen hun stadion werd herontwikkeld. Ook het Bluenergy Stadion van Udinese is eerder als alternatief besproken.
Voor Como-aanhangers zouden de wedstrijden in Reggio Emilia een heen- en terugreis van ongeveer 500 kilometer betekenen, ongeveer zes uur onderweg. Het is verre van ideaal, maar misschien een compromis dat verzacht wordt door het exotisme van de Europese nachten en de belofte van een uiteindelijke terugkeer naar huis.
Normaal gesproken zou dit een uitgemaakte zaak zijn in het Italiaanse voetbal. Maar Como is geen typisch Italiaanse club.
Met eigenaren met grote zakken en een samenwerkingsrelatie met de plaatselijke gemeente blijft het spelen van Europees voetbal aan de oevers van het Comomeer volgend seizoen een zeer reële mogelijkheid – al is het maar voor een deel van de campagne.
