Om de een of andere willekeurige reden voelt het nogal gepast om onze jaarlijkse kijkcijfers voor het seizoen 2025-2026 te beginnen met een citaat van Tony Soprano. Het komt uit een van de laatste afleveringen van de serie, terwijl Tony en Paulie Walnuts aan een tafel in Florida zitten te eten met een paar vrienden (oud en nieuw).
Terwijl Paulie de leiding heeft over het ophalen van herinneringen aan het verleden, is Tony er duidelijk geen fan van. Op de vraag wat er aan de hand is door hun vriend Beansie, antwoordt Tony met een heel bot citaat: “Het komt omdat ‘onthoud wanneer’ de laagste vorm van gesprek is.”
Nou, dan denk ik dat ik je nu van streek ga maken, T, maar ik moet het zeggen: weet je nog toen de positie van de keeper van Juventus nog het minste van onze zorgen was? Niet alleen toen de GOAT onder de keepers er bijna twintig jaar was, maar de man die hem onmiddellijk opvolgde als starter van Juventus ook behoorlijk betrouwbaar was? Of als die vorige keepers zo nu en dan (of zelfs minder vaak) een fout maakten, was dat niet iets waar je je ernstig zorgen over zou maken?
Ach, dat lijkt zo lang geleden. Terwijl het in werkelijkheid nog maar twee jaar geleden was.
Zie je, het seizoen 2025/26 was geen goed seizoen voor de twee doelmannen van Juve, Michele Di Gregorio en Mattia Perin. Dit was geen herhaling van vorig seizoen, toen de keeperssituatie in Turijn er veel rooskleuriger uitzag. Eigenlijk niet eens in de buurt. In plaats daarvan gaat Juve nu een zomer tegemoet met veel onzekerheid en heeft dringend behoefte aan een nieuwe starter in doel dankzij het met fouten gevulde seizoen van Di Gregorio. Perin, die in januari bijna de club verliet om terug te keren naar zijn jeugdclub Genua, maar zag dat deze werd geblokkeerd door het Juve-management, zou heel goed op weg kunnen zijn naar buiten.
En je zou volkomen begrijpen waarom.
Er gingen dit seizoen veel dingen mis bij Juventus, waardoor ze zich niet kwalificeerden voor de Champions League, maar misschien wel een van de meest verrassende dingen was dat de voortdurende problemen met het doel onmogelijk te verhelpen waren. De constante dreiging – en het daaropvolgende besef – dat het eerste schot op doel van een tegenstander een daadwerkelijk doelpunt zou worden. De voortdurende dreiging dat Di Gregorio zijn naaste post zou verlaten, werd blootgelegd. Of gewoon de simpele angst dat Di Gregorio een zeer te redden schot van een tegenstander niet kan stoppen.
Dat wil je niet van een van je keepers, laat staan van je starter.
Maar dat is wat Juventus (en wij supporters) een groot deel van dit seizoen zagen – en het resulteerde in een doelpuntwissel van Luciano Spalletti aan het einde van het seizoen, die alleen werd teruggedraaid doordat de back-up keeper, Perin, plotseling terug naar de bank ging vanwege een blessure.
Het was niet goed genoeg voor een club die in de top vier wilde eindigen. En het was zeker niet goed genoeg – of iets dat daar ook maar in de buurt kwam – vergeleken met waar wij als Juventus-supporters erg aan gewend zijn geraakt in het doel.
Michele Di Gregorio – 4.5
Afgaande op hoe Di Gregorio in de tweede helft van vorig seizoen speelde, was ik er meer dan klaar voor – en hoopte ik zeker – om hem een sprong te zien maken in het seizoen 2025/26, waardoor hij op het punt stond een vaste waarde te worden bij het Italiaanse nationale team.
Hoe graag ik ook wilde geloven in Di Gregorio en hoe sterk hij vorig seizoen eindigde – ik denk nog steeds terug aan die laatste paar maanden en hoe sommige van zijn reddingen het resultaat op zijn plaats hielden of dat er iets ergers gebeurde – zouden overgaan, dat gebeurde niet. Dat gebeurde echt niet. De Di Gregorio die in de eerste helft van het seizoen 2024-2025 werd gehinderd door fouten, was een jaar later zelfs nog consistenter aanwezig.
Di Gregorio verloor in maart zijn baan omdat zijn fouten voor Spalletti te veel werden om consequent mee om te gaan en Juventus punten kostten. En pas na een emotionele terugkeer toen Perin geblesseerd raakte, keerden diezelfde fouten terug naar de voorgrond, wat Juventus nog meer punten kostte en uiteindelijk de kwalificatie voor de Champions League.
Dezelfde man die drie seizoenen geleden de Serie A-doelman van het jaar was bij Monza, is niet dezelfde doelman die we een groot deel van dit seizoen hebben gezien. Dezelfde man die in de tweede helft van vorig seizoen keer op keer reddingen maakte om de achterkant van Juventus te redden, scoorde onder Spalletti alleen al maar liefst tien keer het eerste schot op doel.
Velen zullen zeggen dat een club uit het midden- of lagere segment, zoals Monza was op het moment dat hij op het toneel verscheen, zijn ware niveau is. Buiten de prestaties in de tweede helft die hij vorig seizoen in doel had, lijkt dat het geval te zijn. Di Gregorio kan een goede schotstopper zijn, het probleem is dat hij nu 29 jaar oud is en nog steeds worstelt met inconsistente manieren in een Juventus-trui. Voor elke club die de ambitie heeft om in de Champions League te spelen en routinematig in de top vier te eindigen, kun je geen doelman hebben die het consequent moeilijk heeft en je hier en daar meer dan een paar punten kost, zoals Di Gregorio deed in de loop van het seizoen 2025/26.
Zo simpel is het.
Het grappige is dat veel van de telstatistieken van Di Gregorio in wezen rond dezelfde cijfers liggen als vorig seizoen, toen hij het seizoen 2024/25 ongelooflijk sterk afsloot. Zijn savepercentage dit seizoen (71,8%) lag niet zo heel ver af van wat hij deed tijdens zijn eerste jaar in Turijn (72,7%). Zijn tegendoelpunten per 90 dit seizoen (0,85) waren eigenlijk lager dan een jaar geleden (0,97), zij het met iets meer verschil van 300 minuten.
Maar al die fouten, man. Het enige getal dat telt is het aantal punten dat het Juventus heeft gekost.
Zonder Champions League volgend seizoen is het moeilijk om te weten of Juventus uiteindelijk in staat zal zijn een doelman als Alisson Becker als nieuwe starter in doel aan te trekken, wat de rapporten ook mogen zeggen. Maar het is vrij gemakkelijk te zien dat Juve niet verder kan met Di Gregorio als startende doelman. Hij is dit seizoen een te grote last geworden en hij vertoonde niet veel tekenen dat hij uit deze langdurige dip in vorm zou komen.
Of misschien is dit gewoon de doelman die hij is.
Het is jammer, want hij is een sympathieke man die gemakkelijk te rooten is omdat hij zelfs maar een klein beetje over zijn verhaal weet. Hij is het soort underdog dat zijn tijd heeft afgewacht en die je wilt zien slagen nadat hij begin twintig een grote overstap naar een club had gekregen na jaren in de lagere divisie uitgeleend te hebben. Maar Juventus heeft een veel consistentere aanwezigheid nodig – op een goede manier – als startende doelman, en Di Gregorio heeft dat gewoon niet bewezen.
Het was een interessant seizoen voor de 33-jarige Perin, die – checkt de aantekeningen – nu al bijna tien jaar bij Juventus is. En dat komt niet alleen omdat Perin plotseling ongeveer een maand lang de startende doelman van Juve was, voordat een blessure hem plotseling aan de kant zette, terwijl het erop leek dat hij de rest van het seizoen zijn baan zou blijven vervullen.
Perin had in sommige opzichten hetzelfde soort seizoen als Di Gregorio, maar alleen niet op dezelfde schaal.
Voor wat voelt als de eerste keer tijdens zijn carrière bij Juventus, was Perin niet de stabiliserende kracht die hij eigenlijk altijd is geweest. Die fouten waar we het met Di Gregorio over hadden? Ze waren er ook met Perin, en dat kostte Juventus ook punten.
Was het jammer dat hij laat in het seizoen geblesseerd raakte en daardoor plotseling zijn nieuwe baan verloor aan Di Gregorio? Ja, natuurlijk, maar het was niet zo dat hij zo goed speelde dat hij het gewoon weer zou opeisen als hij weer gezond was. Had hij dat moeten doen? Nou, achteraf gezien is er een heel goed argument dat de fouten van Di Gregorio Juventus op meerdere manieren hebben gekost in de loop van de laatste maand van het seizoen.
Maar op 33-jarige leeftijd zou Perin niet in een positie moeten verkeren waarin hij Juventus moet redden omdat hun starter de klus niet klopt. Hij is in deze fase van zijn carrière prima in orde als reservekeeper bij een grote club – of gevallen reus in het geval van Juve – en het lijkt een acceptabele ontwikkeling dat hij volgend seizoen in die rol blijft. Hij is niet op het niveau waar hij ooit was, waar er een overweldigend vertrouwen is dat hij voor langere tijd de basisspeler van Juve kan zijn – of eigenlijk buiten de Coppa Italia – als de oproep komt om dat te laten gebeuren.
Dat heeft hij ons dit seizoen laten zien, vooral later in het jaar, toen hij niet meer zo betrouwbaar was als vroeger.
En dat is nogal jammer, want Juve had een stabiliserende aanwezigheid in het doel nodig, terwijl Di Gregorio keer op keer worstelde om enige vorm van consistentie te vinden. Perin kon dat gewoon niet waarmaken.
Het is de beste baan ter wereld, mensen.
Hoe Juventus ook speelt of waar ze ook staan in het klassement, het is de beste baan ter wereld.
Ik weet het, ik weet het… we zullen het elk jaar zeggen totdat Pinsoglio met pensioen gaat en waarschijnlijk met de Ultras in de curva gaat rondhangen omdat hij een van ons is. Maar we weten dat Pinso er nog minstens één seizoen zal zijn, omdat hij eind februari een contractverlenging tekende die hem tot 2027 bij de club zal houden.
Omdat de hoop op kwalificatie voor de Champions League van Juventus dit seizoen opnieuw in duigen viel, kregen we tijdens de laatste wedstrijd van het jaar niet ons gebruikelijke enige Pinso-optreden. Het is jammer, al was het maar omdat het leuk is om hem 15-20 minuten lang met zijn hoofd op het veld te zien schreeuwen en in feite zijn joviale zelf het veld op te zien gaan met een gigantische grijns op zijn gezicht. Het is gewoon iets waar je om moet lachen; dat is wie Pinsoglio in essentie is.
Maar het zegt ook veel over de huidige keeperssituatie van Juventus dat Pinsoglio de enige van de drie lijkt te zijn die hoogstwaarschijnlijk nog op de selectie zal staan aan het begin van het seizoen 2026/27. De man heeft wel baanzekerheid en is zo’n beetje de derde keeper van Juventus zolang hij wil. Dat is inderdaad een goed leven.
