Ik heb dus een peetzoon die dit jaar net 12 is geworden. Blijf bij mij, het is relevant. Zijn vader en ik zijn zowel Canadese voetbalfans als Azzurri-supporters. (Hij is een Milanista voor de goede orde, dus ik denk dat we daardoor allebei gulzig zijn voor straf.)
Eén manier waarop we verwijzen naar de lange tijd dat Italië in de wildernis van het WK heeft rondgezworven, is door op te merken dat mijn peetzoon de laatste keer dat ze een officiële wedstrijd in het toernooi speelden, slechts een paar dagen te laat was om vier maanden oud te worden. Als je mij toen had verteld dat Brazilië 2014 het laatste WK was waarvoor Italië zich kwalificeerde, en dat mijn peetzoon twaalf jaar later zou zien dat Canada meer succes had op het toernooi dan Italië, en dat hij Italië zich niet één keer had zien kwalificeren? Ik zou naar je hebben gekeken alsof er kreeften uit je oren kropen.
En toch zijn we hier, in deze soms verbijsterende tijdlijn.
Dus toen ik zag dat Juventus Jonathan David had gecontracteerd in hun laatste poging om de aanvallende afdeling nieuw leven in te blazen, was ik vervuld van voorzichtig optimisme. Het had de ingrediënten voor een geweldig verhaal voor ons in het land van ahornsiroop en het metrieke stelsel (soms) – een rijzende ster van onze opkomende voetbalnatie die de sprong maakte naar een struikelende Italiaanse moloch om hen te helpen hun positie als een onstuitbare kracht te herwinnen. Natuurlijk was ik trots op het nieuws, maar ook een beetje ongerust: zou hij in staat zijn om voorop te lopen en een referentiepunt te zijn voor i Bianconeri, zoals hij dat voor Les Rouges was geweest?
De belofte was duidelijk zichtbaar in zijn eerdere werk. David was een van de meest productieve aanvallers in Europa en zorgde voor respectievelijk 28, 23 en 21 doelpunten in de seizoenen 2022-23, 2023-24 en 2024-25. Dat was volgens transfermarkt.com goed genoeg voor de 14e, 31e en 43e plaats in de vijf beste competities van Europa voor die jaren. Hij was topscorer voor het Canadese nationale herenteam en stond bekend om zijn mentale kracht. Er leken veel voordelen te zijn en er waren meer dan één reden om aan te nemen dat hij een succes zou worden.
Nou, na een volledig seizoen te hebben gewacht om de resultaten te beoordelen, denk ik dat het veilig is om te zeggen dat het – alles bij elkaar genomen – een verhaal is van frustratie en gemiste kansen. Hoewel dat “alles bij elkaar genomen” wel wat gewicht in de schaal legt en enige uitleg verdient.
De doelen (of het gebrek daaraan)
Toen het seizoen 2025-2026 van start ging, leek David een goede start te maken. Hij scoorde in zijn debuut tegen Parma en ondersteunde dit met een assist op speeldag 3 tegen Inter Milan in de 4-3-thriller in de Allianz.
Maar daarna droogden de doelpunten en assists gewoon op. Pas op speeldag 17 zou er weer een doelpunt komen: een assist tegen het nederige Pisa. Dit ondanks dat hij meer van het veld had gezien nadat de vaak favoriete, maar ook vaak frustrerende aanvaller Dusan Vlahovic was bezweken aan een vervelende adductorblessure die hem het grootste deel van het seizoen buiten spel hield.
De volgende wedstrijd was tegen Lecce, toen die penalty-misser plaatsvond. Voor veel fans was dit een voldoende bewijs van mentale kwetsbaarheid; dat David vastzat in zijn eigen hoofd en misschien gewoon niet de kracht had om te spelen voor een club met het formaat, de geschiedenis en de verwachtingen van Juventus, met alle druk die daarmee gepaard gaat.
Dus toen hij het de volgende speeldag opvolgde met een doelpunt en een assist tegen Sassuolo, was er een voelbaar gevoel van opluchting. Niet alleen bij de fans, maar ook bij het team: de feestelijke groepsknuffel die zelfs Luciano Spalletti naar het veld trok, maakte voor iedereen duidelijk dat David de steun van het team had. Met nog drie doelpunten en nog een assist die in de daaropvolgende vier wedstrijden op korte termijn volgden, leek het erop dat de zaken eindelijk op de goede weg waren.
Dat wil zeggen, totdat ze dat beslist niet waren.
Gedurende de volgende vier speeldagen droogden zijn doelpuntenbijdragen opnieuw op, en daarnaast ook de overwinningen. In die periode won Juventus geen enkele, verloor er twee en had twee gelijke spelen, een vreselijke reeks die de impact van zijn onvermogen om te scoren nog groter maakte, waardoor hij en het team nog meer onder druk kwamen te staan.
Van speeldag 24 tot en met 38 scoorde David nog maar één doelpunt in de Serie A. Zijn record in bekercompetities was nauwelijks beter, zonder doelpunten in twee Coppa Italia-wedstrijden, met elk een doelpunt tegen zowel Bodø/Glimt als Pafos en een assist tegen Benfica in de Champions League.
Er waren momenten waarop het leek alsof het team en David een klik hadden, maar naarmate de puntentelling vorderde, verslechterde de situatie uiteindelijk tot het punt dat Spalletti zelfs een op de een of andere manier matchfit Arek Milik (!!!) over de Canadees speelde. Het is mogelijk dat de sluwe oude coach in de toekomst geen manier zal kunnen vinden om hem effectief te bespelen.
Gedurende het seizoen zijn de meningen over de prestaties van David verdeeld. Hoewel iedereen natuurlijk liever meer doelpunten had gewild, waren die er maar heel weinig tussen. (Nou ja, weinig en op een hoop eigenlijk, maar dat rolt gewoon niet zo mooi over de tong.) Veel waarnemers merkten echter positieve punten op in zijn een-tweetje en snelle verbindingen met teamgenoten, zijn talent om ruimte te vinden en in gevaarlijke posities te komen, hoe het team in het algemeen – en Weston McKennie in het bijzonder – dynamischer leek met hem in de opstelling, en wenste alleen dat hij wat egoïstischer zou zijn als hij zich op de schietbaan bevond. Het was ook duidelijk dat hij, ondanks zijn enigszins ontspannen uiterlijk op het veld, consequent tot de spelers behoorde die de meeste game-in, game-out speelden.
De vastberadenheid was er, maar de uitvoering bleef uiteindelijk uit. Zoals verschillende commentatoren hebben opgemerkt, zou een spits idealiter in de eerste plaats moeten scoren of doelpunten mogelijk moeten maken. Vooral als zij het middelpunt van de aanval vormen, zoals David vaak was.
Er zijn verschillende factoren die mogelijk hebben bijgedragen aan deze vormdaling sinds zijn tijd bij Lille. De verandering van land, taal, nationale cultuur en clubcultuur, het speelsysteem (tweemaal), teamgenoten en een grotere verwachtingslast waren waarschijnlijk allemaal grote uitdagingen. Het zou mij in het minst niet verbazen als op zijn minst enkele hiervan zijn spel en mentaliteit zouden beïnvloeden. Sommige spelers kunnen zich sneller aanpassen dan andere; dit zijn tenslotte mensen, en er zal variatie zijn in de manier waarop zij met de verandering omgaan. Terugkijkend op zijn tijd bij Lille nam hij een seizoen de tijd om te acclimatiseren en topvorm te verwerven, en datzelfde proces/dezelfde tijdlijn kan hier een rol spelen.
Dat gezegd hebbende, is er geen garantie dat David de uitdagingen die hem te wachten staan zal overwinnen en in zijn tweede seizoen de nodige verbetering zal laten zien. Wat ons brengt bij…
Zoals vaak het geval is bij een gratis transfer, is het resultaat dat de speler een flink loon heeft gekregen. Tot nu toe is het rendement op het veld voor dit loon onvoldoende geweest.
Een ander gevolg van gratis transfers is dat de opbrengst van een transfer vrijwel pure winst zou zijn voor een club die nog steeds financiële steun nodig heeft. Damien Comolli en Co. moeten zich zeker afvragen of David meer waard is voor hen op het veld of op de transfermarkt.
Een goede WK-prestatie voor Canada – bij wie David veel meer gevestigd en productiever is – zou de vraag naar zijn diensten kunnen vergroten, evenals de vraagprijs die Juve zou kunnen opleggen. Die pure winst kan de balans doen doorslaan en het voor hen nog gemakkelijker maken om tijd te besteden aan het experiment.
Dave is er niet, man…
Als dit Davids eerste en enige seizoen was dat hij voor de Oude Dame speelde, vraag ik me af wat er had kunnen gebeuren als hij zich had kunnen aanpassen en voor ons de leiding had genomen. En ondanks alle valkuilen en frustraties van zijn seizoen 2025-2026 voelde ik nog steeds een enorme trots als ik hem het legendarische Bianconeri-tenue zag aantrekken als de eerste Canadees die voor Juventus speelde.*
En nu even, dat is eerder warm dan lauw: ik denk nog steeds dat David een geweldige speler is. Helaas hebben we zijn beste niet bij ons kunnen meemaken. En misschien komen we daar nooit achter. Maar zelfs als de beste Jonathan David dit jaar niet is komen opdagen, geloof ik nog steeds dat hij een mooie toekomst voor zich heeft. Die toekomst in Turijn is echter een vooruitzicht dat lijkt te vervagen.
*Eerste Canadees die voor het herenteam speelt, tenminste – roep Canuck Julia Grosso, voormalig inwoner van Juventus Women, omdat ze het voortouw nam in 2021.
