Zwitserland 2-0 Algerije: senioren falen en de verbijsterende beslissingen van Petkovic maken een einde aan de hoop op het toernooi tegen Zwitserland

Algerije had op papier een van de meest te verslaan tegenstanders geloot voor een derde plaats in de groep bij de laatste 32 van het WK 2026. In plaats daarvan gaven de Fennecs de stick waarmee ze zichzelf moesten verslaan, toen Zwitserland hen vrijdagochtend in Vancouver met 2-0 uitschakelde.

In 2014, tijdens hun allereerste knock-outwedstrijd op een WK, viel Algerije met eer tegen Duitsland, de uiteindelijke kampioen, in een wedstrijd die een blijvende stempel drukte op een hele generatie supporters (1-2, na verlenging).

Twaalf jaar later zal Algerije’s tweede knock-outoptreden op een WK ook lang in het geheugen blijven hangen, maar niet om dezelfde redenen.

De Fennecs vernietigden zichzelf tegen Zwitserland zonder ooit de indruk te wekken dat ze in staat waren een comeback te maken. De schuld ligt bij ondermaats presterende senior spelers, met name Aissa Mandi en Riyad Mahrez, de enige twee overlevenden van de selectie van 2014, en Ramy Bensebaini, evenals de verbijsterende beslissingen van manager Vladimir Petkovic.

De senior spelers van Algerije vormen de kern van het Zwitserse debacle

Algerije was eigenlijk goed aan de wedstrijd begonnen en produceerde een bemoedigende openingsminuten. Maar er was slechts één Zwitserse aanval nodig om de Fennecs te kraken. Aan de linkerkant kwam Johan Manzambi, een van de doorbraaksterren van dit WK, veel te gemakkelijk langs Mandi voordat hij de bal terugsloeg naar Breel Embolo om de score te openen, ook profiterend van de passiviteit van Bensebaini en Rayan Ait-Nouri.

In de tweede helft, slechts 48 seconden na de herstart, begroef Algerije de eigen hoop door Zwitserland en Dan Ndoye de kans te geven de stand op 2-0 te brengen na een dubbele fout in de opbouw van Bensebaini en vervolgens Rafik Belghali. Een manier waarop je een WK-wedstrijd kunt verliezen die je jezelf meer hebt aangedaan, is moeilijk denkbaar.

Aan de andere kant belichaamde Mahrez, die in de groepsfase zo kostbaar en beslissend was geweest met twee doelpunten en één assist, de belichaming van een Algerije ploeg die niet in staat was ook maar het geringste teken van terugslag te tonen.

Minuten na het tweede doelpunt kreeg de aanvoerder van Algerije de beste kans van de wedstrijd toen Belghali een voorzet afleverde, maar hij schoot zijn inzet recht op Denis Zakaria. Het was een treurig einde voor een speler die na het laatste fluitsignaal zijn internationale pensionering bevestigde.

In problemen in beide strafschopgebieden voorkwam Algerije een nog zwaardere nederlaag, alleen dankzij een doellijnvrijgave van Belghali en een flagrante misser van Rieder, waardoor Luca Zidane zich met een scherpe redding kon onderscheiden.

Petkovic’s verbijsterende tactische beslissingen

© Imago / JOERAN STEINSIEK

Hoewel de seniorspelers er niet in slaagden resultaten te boeken, moeten er ook vragen worden gesteld aan Petkovic.

Er leek in de tweede helft een vaste basisstructuur te ontstaan ​​tegen Jordan (2-1) en vervolgens tegen Oostenrijk (3-3), maar de Algerije-baas koos ervoor om deze te ontmantelen door spits Amine Gouiri te laten vallen ten gunste van middenvelder Ramiz Zerrouki, wat een domino-effect teweegbracht: Fares Chaibi, die in de vorige wedstrijd uitstekend was geweest in een dubbele draai, werd naar de rol van nummer 10 geduwd, terwijl Ibrahim Maza als valse negen werd ingezet.

Die beslissingen tegen zijn voormalige nationale ploeg hadden een spectaculair averechts effect. Omdat Zerrouki consequent achteruit passeerde en niets aanbood toen het tweede doelpunt werd ingecasseerd, verloor Algerije de strijd op het middenveld en bestond het nauwelijks als aanvallende kracht, zoals blijkt uit een schamele vijftien balcontacten in het strafschopgebied van de tegenstander en een somber totaal van 0,74 verwachte doelpunten.

De introductie van Anis Hadj Moussa, die een paar dribbels langs de flank probeerde, en Gouiri slaagden er niet in om het beeld op een zinvolle manier te veranderen.

De toekomst van Petkovic, wiens contract vóór het WK werd verlengd tot 2028, zal de komende weken waarschijnlijk serieus onder de loep worden genomen. Gedurende het hele toernooi riepen de tactische keuzes van Afrika’s bestbetaalde bondscoach, die 150.000 euro per maand verdient, hardnekkige vragen op.