Nu scoutingnetwerken zich steeds meer op jongere talenten richten, wordt het steeds zeldzamer om een Zuid-Amerikaanse, Afrikaanse of Aziatische speler te zien tekenen voor een Europese club nadat hij op een WK is verschenen. De afgelopen decennia was het toernooi echter een echt springplank voor verschillende carrières, zoals deze vijf voorbeelden illustreren.
Sommige carrières bestaan uit slechts een handvol wedstrijden. Een mondiaal toernooi, een paar opvallende optredens en een heel professioneel leven kunnen van richting veranderen. Vóór het tijdperk van 24-uurs media-aandacht en gemondialiseerde scouting was het WK lange tijd de bepalende etalage voor spelers die buiten het bereik van Europese recruiters opereerden.
Een beslissend doelpunt, een reeks reddingen of een toernooi van echte kwaliteit waren soms genoeg om een club op het continent tot actie te overtuigen. Vijf carrières demonstreren dat mechanisme aan het werk, door een combinatie van fortuin, managementinstinct en beloning voor uitzonderlijke prestaties.
Park Ji-Sung – de speler die Guus Hiddink meenam
Op het WK van 2002, mede georganiseerd door Zuid-Korea, scoorde Park Ji-Sung het doelpunt dat Portugal uitschakelde en zijn land naar een historische halve finale stuwde. Het optreden ontsnapte niet aan de aandacht van zijn nationale teambaas Guus Hiddink, die een paar maanden later PSV Eindhoven overnam. Eind 2002 haalde de Nederlandse coach zijn voormalige middenvelder over van de Japanse club Kyoto Purple Sanga. De gok loonde. Park vestigde zich in Nederland voordat hij in 2005 bij Manchester United kwam en speelde vervolgens meer dan 200 wedstrijden voor de club.
Cafu – geduwd in een WK-finale en keek nooit meer achterom
© Iconsport / Eric Renard / Icon Sport
Cafu was een vervanger voor Jorginho aan het begin van het WK 1994 in de Verenigde Staten en kwam na slechts 22 minuten in de finale tegen Italië in de plaats van zijn geblesseerde teamgenoot, waarna hij het grootste deel van de wedstrijd speelde in een wedstrijd die Brazilië won na strafschoppen. Gewapend met een eerste wereldtitel tekende de Braziliaanse rechtsback begin 1995 voor Real Zaragoza, waar hij de Cup Winners’ Cup won, hoewel hij niet in de finale speelde. Zijn Spaanse avontuur was van korte duur, maar markeerde het startpunt van een Europese carrière die hem naar Roma en vervolgens naar AC Milan zou brengen.
Madjer — het WK vóór de achterhak
In 1982 boekte Algerije een van de beslissende resultaten in de geschiedenis van het Afrikaanse voetbal door West-Duitsland te verslaan met een doelpunt van Rabah Madjer. Die overwinning, die voor altijd herinnerd werd ondanks de controversiële uitschakeling van Algerije na de beruchte wedstrijd tussen West-Duitsland en Oostenrijk, bracht Madjer onder de aandacht van Franse clubs. In 1983 tekende de aanvaller bij Racing Club de Paris. Na een periode bij Tours kwam hij vanaf 1985 echt tot bloei bij Porto en werd uiteindelijk met zijn hiel een legende in de Europacupfinale van 1987 tegen Bayern München.
Gilberto Silva – van wereldkampioen tot onoverwinnelijk
/https%3A%2F%2Fsportsmole-media-prod.s3.gra.io.cloud.ovh.net%2F24%2F45%2Fgilberto-silva.jpg)
© Imago
Gilberto Silva, een onverwachte starter voor Brazilië op het WK 2002 na de blessure van Emerson, speelde elke minuut van alle zeven wedstrijden terwijl de Selecao de trofee in de wacht sleepte. Zijn indrukwekkende prestaties op het middenveld overtuigden Arsène Wenger ervan hem in augustus 2002 voor ongeveer £ 2,1 miljoen naar Arsenal te halen. Hij werd al snel een sleutelfiguur in de machinekamer van de Gunners en maakte later deel uit van de ploeg van de Invincibles, die het hele Premier League-seizoen 2003-2004 ongeslagen bleef.
Badou Zaki, de doelman die de deur opende voor Afrika
Badou Zaki, aanvoerder en doelman van Marokko tijdens het WK van 1986, was een van de architecten van de eerste keer dat een Afrikaans land de knock-outfase van een WK bereikte. Zijn reddingen tegen Engeland en Portugal leverden hem de prijs voor Afrikaanse Speler van het Jaar op. In de nasleep van dat toernooi trad hij toe tot Real Mallorca, waar hij zes seizoenen doorbracht, waaronder een laatste optreden in de Copa del Rey in 1991.
