De drukke zomer van Fabio Paratici gaat verder terwijl Nicolò Schira meldt dat hij zijn zinnen heeft gezet op Juventus-outcast João Mário. De Portugese rechtsback is niet meer van de grond gekomen in Turijn sinds hij afgelopen zomer voor twaalf miljoen euro overkwam van Porto en de komst van Zeki Çelik luidt waarschijnlijk het einde in van zijn Bianconero-carrière. Ik vermoed dat Juve iets meer dan €9 miljoen voor hem zou overnemen, omdat dat hem uit de boeken zou zuiveren. De partijen zouden ruzie maken over de vorm van de deal – een lening met een optie of een verplichting – wat meestal betekent dat er naast rook ook vuur is.
Als speler vind ik João Mário prima. Hij is jouw klassieke, snelle, dribbelende vleugelverdediger, die altijd naar voren wil komen en het spel op de laatste linie wil uitbreiden. Hij heeft het tempo om ballen van achteren te achtervolgen en het technische vermogen om zijn marker in krappe ruimtes te verslaan, samen met een passbereik en visie die bovengemiddeld is voor zijn positie. Hij is een prima crosser en slaat af en toe een goede kanaalbal. In het juiste team (dat wil zeggen, een team waarin hij helemaal niet hoeft te verdedigen omdat hij daar een avontuur is), zou hij heel leuk kunnen zijn.
Dat is echter het probleem: sinds het vertrek uit Porto is het allemaal een beetje misgegaan. Onze vrienden bij BWRAO denken dat zijn overstap naar Juve te maken had met het feit dat Alberto Costa de andere kant op ging, maar João Mário paste nooit. Hij maakte slechts twee competitiestarts onder Igor Tudor en Luciano Spalletti en werd in de wintertransferperiode uitbesteed aan Bologna. Vincenzo Italiano kreeg iets meer van hem en de Rossoblu wilden hem naar verluidt behouden door opnieuw een rechtsbackruil aan te bieden voor Emil Holm, maar salarisproblemen verstoorden de deal en stuurden hem terug naar de Allianz.
Normaal gesproken zou ik er helemaal voor zijn om een gebrekkige maar getalenteerde speler te pakken die goedkoop beschikbaar is. Maar in deze omstandigheden begrijp ik de redenering echt niet. Om te beginnen is er het salaris. Paratici’s zoektocht om de loonkosten te verlagen is logisch; het kopen van een speler die €3,7 miljoen per jaar verdient, doet dat niet. Bovendien heeft de Viola zojuist de griezelige sekspest Alex Jimenez uitgeleend met een optie van € 20 miljoen. Dat is veel investeren in één positie voor een team dat niet in Europa speelt.
De enige manier waarop het klopt, is als Paratici en Fabio Grosso een van João Mário of Jimenez als vleugelspeler zien in plaats van als vleugelverdediger. Ondanks dat Fabio Parisi vorig jaar die overstap maakte, ben ik altijd sceptisch over die overgang, die beter werkt in videogames dan in het echte leven. De meeste vleugelverdedigers kunnen niet op de turn spelen en moeten de bal met ruimte voor zich ontvangen, waardoor ze als vleugelspelers erg eendimensionaal zijn. Misschien is João Mário of Jimenez een andere uitzondering, maar ik zie het niet echt.
Het andere minpunt is dat het toevoegen van nog een rechtsback zal bevestigen wat we al een tijdje weten: Dodô is weg. De kleine Braziliaan zit in het laatste jaar van zijn contract en ligt al jaren stilletjes overhoop met het management over een verlenging. Behalve dat hij een uitstekende speler is (en Fiorentina’s beste rechtsback sinds wat, Tomáš Ujfaluši?), hebben zijn goedlachse houding en vurige competitieve karakter hem geliefd gemaakt bij fans op een manier die maar weinig recente spelers hebben. Hem zien vertrekken doet pijn.
Dat is natuurlijk niet de schuld van João Mário, en als hij toch in Florence belandt, zal ik ervoor pleiten dat hij de startbaan krijgt, ook al maakt zijn salaris hem te duur als puur talentspel met korting en zijn ontslag bij Jimenez en Dodô (voorlopig) betekent dat hij een positie van nood niet zou kunnen vervullen. Terwijl Paratici spelers blijft aanleggen, vraag ik me af hoe het allemaal in het grootboek zou moeten werken.
