7
Het bericht over het ontslag van twee clubbestuurders van TSG 1899 Hoffenheim (Frank Briel en Dr. Markus Schütz) werd uiteindelijk deze week bevestigd, twee dagen nadat er geruchten opdoken. Het Bundesliga-team had meer dan twee uur nodig om zijn besluit te bevestigen en wilde duidelijk maken dat het besluit niet lichtvaardig was genomen en dat er grote debatten waren gevoerd binnen de frontoffice van de club.
Interessant genoeg koos Hoffenheim er deze week ook voor om opnieuw een PR-campagne te proberen. In een poging aan te tonen dat de club zichzelf voor de gek kon houden, kozen de Sinsheimers ervoor om de komende competitiewedstrijd tegen RB Leipzig de “Unbeliebtico” (“De strijd van de onbeminde”) te noemen. Jammer dat Duitse voetbalfans deze wedstrijd altijd met een slimmere bijnaam hadden aangeduid: “El Plastico“.
Het blijft ook een schande dat – zoals een eerder redactioneel artikel over Hoffenheim op deze site aangaf – club Patron Dietmar Hopp geen echt belang lijkt te hebben om zijn clubproject ooit terug te geven aan de fans. De technische terugkeer van de TSG naar 50+1-regel betekent vrijwel niets in de context van de gebeurtenissen van de afgelopen maanden.
Hopp geeft er meer om wie zijn vrienden en zakenpartners bedreigt dan om het achterlaten van meer organische erfenis in de regio Rhein-Neckar. Dit feit is, net als de nieuwste marketingtruc op sociale media, gewoon niet grappig.
Hoe kan iemand zo hard zijn tegen Hopp?
Verdedigers van de 85-jarige miljardair zullen terecht wijzen op zijn leven lang filantropisch werk. Dit geldt niet alleen voor het Duitse voetbal in Hoffenheim, maar voor de hele regio Rhein-Neckar en zelfs voor vele andere Duitse voetbalclubs die financiële steun nodig hebben. Hopp heeft genereus gegeven aan het spel en aan Duitse sociale projecten in het algemeen. De stichting van Hopp heeft de afgelopen dertig jaar honderden miljoenen euro’s besteed aan liefdadigheidsprojecten.
Natuurlijk moet je zelden te veel lezen in de liefdadigheidswerken van miljardairs. Degenen die meer geld hebben dan ze in hun hele leven kunnen hopen uit te geven, kunnen gemakkelijk een manier organiseren om wat geld te verspreiden voor een goed doel waaraan ze niet actief deelnemen. Het geld zal niet gemist worden of er zal ook nooit echt over nagedacht worden. De echte helden blijven in zulke gevallen de coördinatoren ter plaatse die de plannen daadwerkelijk uitvoeren.
Bovendien is er een serieus probleem als het gaat om mondiale miljardairs. Hoe hard ze ook hebben gewerkt in hun jeugd en hoe hard ze ook hebben gevochten om iets terug te geven, de bezitters van zulke enorme bezittingen zullen automatisch exponentieel rijker worden door simpelweg een paar relatief veilige investeringen te doen. Bescheiden ‘miljardairs’ worden letterlijk nog absurder rijk zonder een vinger uit te steken.
Hopp brak belofte en bezoedelde erfenis
Toen het nieuws bekend werd dat Hopp in het voorjaar van 2023 zijn voormalige dorpsclub terug wilde brengen naar 50+1, was de hoop groot dat hij echt van plan was om weg te stappen. Het team dat nu in Sinsheim speelt, zal misschien nooit een echte historische erfenis hebben, maar de afwezigheid van Hopp zou er in ieder geval voor kunnen zorgen dat er iets wortel schiet. Zo’n vijftien jaar nadat de club promoveerde naar de Bundesliga kreeg een nieuwe generatie clubsupporters de kans zich te ontwikkelen.
Jongere lokale fans met goede herinneringen aan het bijwonen van TSG-wedstrijden kunnen de leeftijd naderen waarop ze zich kandidaat kunnen stellen voor het bestuur. Het clublidmaatschap en meer lokale maatschappelijke betrokkenheid zouden kunnen toenemen. Er zouden uiteraard nog meerdere generaties nodig zijn, maar een minder zakelijke omgeving zou binnen handbereik kunnen zijn. Bayer Leverkusen en (zij het in VEEL mindere mate) VfL Wolfsburg hebben bewezen dat bedrijfsclubs niet totaal verguisd hoeven te worden.
Hopp kreeg de kans om in praktijk te brengen wat hij al die jaren predikte. Namelijk dat het Hoffenheim-project een persoonlijk ‘liefdeswerk’ is. Helaas vernietigen de standpunten van Hopp te midden van deze hele Roger Wittmann-puinhoop dit argument. Een club die de wensen van zijn fans niet respecteert, is geen “liefdeswerk”. Een beschermheer die zich alleen maar bekommert om de gevoelens van zijn goede vriend en vertrouweling, is eerder bezig met een ‘ijdelheidsproject’.
Zijn Schütz en Briel onschuldige slachtoffers?
Natuurlijk niet. Het duo had er misschien beter aan gedaan de hele kwestie van de uitspraak van de rechtbank in Heidelberg te laten vallen, ondanks het feit dat deze niet geheel in hun voordeel uitviel. Als het gaat om de politiek van een werkomgeving, kan de term ‘onschuldige slachtoffers’ het beste geheel worden weggelaten. Dergelijke etikettering is het beste voorbehouden aan mensen die in een oorlogsgebied zijn gestrand, in plaats van aan iedereen die voor wat dan ook vecht in een chique werksuite uit de eerste wereld.
Het duo koos er in ieder geval voor om stelling te nemen tegen Hopp. Ze hadden aantoonbaar hun verliezen kunnen beperken en een betere strijd kunnen kiezen, maar er valt veel te zeggen voor hun vastberadenheid tegen een van de meest koppige individuen (zo niet de meest hardnekkige individuen) in het Duitse voetbal. Hopp had de zaak ook gemakkelijk kunnen laten vallen. De rechtbank heeft een “compromisvonnis” uitgesproken. Echt jammer dat niemand die hier betrokken was, leek te begrijpen wat dat woord betekent.
Hoe gaat het vanaf hier?
Sommigen geloven dat het Oostenrijkse duo van hoofdcoach Christian Ilzer en sportief directeur Andreas Shicker zou kunnen proberen deze onstabiele omgeving zo snel mogelijk te verlaten. Anderen denken dat Schicker in aanmerking komt voor promotie na alle onrust bij de frontoffice. Eerlijk gezegd vindt dit hoofdartikel niet echt dat wat er met hen gebeurt erg relevant is. Er is niet veel relevants als de clubsupporters zo genegeerd worden.
TSG-fans die tijd, energie en geld hebben gestoken om deze club te steunen (om nog maar te zwijgen van het trotseren van alle beledigingen van supporters van meer traditionele clubs in heel Duitsland) speelden vrijwel geen rol in deze hele zaak. Het waren de supporters in de grond die de ‘Nie Wieder Wittmann’-protesten op de tribunes organiseerden.
Hun stemmen werden niet gehoord.
Hopp – die letterlijk niet in staat is de hoeveelheid rijkdom die hij in dit leven heeft vergaard te rechtvaardigen – kan op zijn minst proberen te luisteren naar degenen die kaartjes voor zijn club kopen. Een agent die hij ook heeft helpen rijker te maken dan de hoeveelheid moeite die hij in zijn werk heeft gestoken, verdient nog steeds veel minder de aandacht van Hopp.
GGFN | Peter Weis
