Julian Alvarez is de aanvallende leider van Atletico Madrid en misschien wel de belangrijkste speler in het elftal van Simeone. De Argentijn heeft het doel van de tegenstander in het vizier, waardoor hij dit seizoen negen doelpunten scoorde tussen LaLiga en de Champions League, waarvan zeven in het nationale kampioenschap, wat hem tweede plaatst in de race om de Pichichi-trofee.
In een uitgebreid interview met L’Equipe bespreekt Julian Alvarez zijn hele carrière als speler vanaf het moment dat hij zijn geboorteland Argentinië verliet, via Engeland en tot aan zijn aankomst bij Atletico, waar hij zich heeft gevestigd als een van de beste spitsen ter wereld. Als kind probeerde hij voor Real Madrid, maar zegt dat het niet het juiste moment was om de sprong naar Europa te maken: “Ik kreeg de kans om naar Madrid te komen toen ik elf jaar oud was. Mijn vader vergezelde me ongeveer twintig dagen naar Spanje. Ik trainde met Real Madrid en speelde toen in een toernooi in Peralada, dat we wonnen. Maar om te blijven had mijn hele familie bij mij moeten komen wonen.
Diego Simeone euforisch feest nadat Atletico Real Madrid versloeg
Toen ik 11 jaar oud was, trainde ik bij Real Madrid (…) Maar om te blijven had mijn hele familie bij mij moeten komen wonen
In het moderne voetbal, waar lichamelijkheid zo belangrijk is, komt het zelden voor dat de spits van een van de topteams van Europa 1,70 meter lang is. Julian weet dit, en sinds hij een kind was, heeft hij deze vooroordelen moeten overwinnen, waar hij ook was: “Ik herinner me heel goed mijn eerste proef bij River Plate. Ze vroegen me naar mijn geboortejaar en mijn functie. Ik antwoordde: ‘2000, nummer 9’. Ze zeiden tegen mij: ‘Nummer 9? Het is de nummer 9 van jouw categorie!’, en ze wezen naar een grote jongen. Maar ik maakte me helemaal geen zorgen, omdat ik mijn sterke punten kende. Ik kon als nummer 9 spelen. een beetje verder naar achteren, aan de rechterkant, aan de linkerkant, en aanpassen. Het was nooit een probleem.”
Niet alleen vanwege zijn lengte is hij een ‘zeldzame jongen’ in het huidige voetbal. Kleedkamers zitten vol met tatoeages, armen vol tekeningen, ruggen die geen stukje huid zien zonder inkt, benen volledig versierd… Maar Julian is van ander spul: “Laatst zei iemand op het kamp van de nationale ploeg tegen me dat ik de enige speler was zonder tatoeages. Ik doe het niet om anders te zijn. Als kind zei mijn vader altijd tegen ons: ‘Geen tatoeages, geen sigaretten, geen alcohol’. Als volwassenen neemt iedereen zijn eigen beslissingen, maar ik heb niet het gevoel de noodzaak om tatoeages te hebben. De waarheid is dat ik vrij kalm ben en dat ik ervan geniet om thuis tijd door te brengen met mijn dierbaren.
Toen ik klein was, zei mijn vader altijd: ‘Geen tatoeages, geen sigaretten, geen alcohol’
In twee seizoenen bij Manchester City scoorde hij 36 doelpunten in 6.007 minuten, maar misschien overschaduwde de aanwezigheid van Haaland hem en was hij niet zo prominent als hij had gewild. “Ik had best veel speeltijd, al was dat niet altijd in de beslissende wedstrijden. Ik kwam vaak als invaller in actie.” Deze laatste overweging bracht hem naar Spanje: “Ik kreeg telefoontjes van verschillende clubs. Ik koos ervoor om naar Atletico te komen omdat ik het gevoel had dat ik hier een plek kon verdienen en het beste van mezelf kon geven, dankzij de ruimte die ze mij boden.”
De naam Julian Alvarez komt regelmatig terug op de markten. Het gerucht gaat dat hij een doelwit zal zijn voor Barcelona als vervanger van Lewandowski, zoals hij ooit was voor PSG. Julian is gefocust op rood… en wit. “Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik zie wat er op sociale netwerken wordt gezegd… In Spanje wordt er veel over mij en Barcelona gesproken. Toen ik vorig jaar bij Atletico tekende, werd er ook veel over Parijs gesproken. Het is waar dat er gesprekken waren tussen het bestuur van PSG en mijn zaakwaarnemer; ze toonden interesse om mij te contracteren, maar dat kwam niet uit. Op dit moment concentreer ik me op Atletico. We zullen zien wat er aan het einde van het seizoen gebeurt”, geeft hij toe.
In Spanje wordt er veel over mij en Barcelona gesproken. Toen ik vorig jaar bij Atletico tekende, werd er ook veel over Parijs gesproken
Door zijn cijfers van de afgelopen seizoenen behoorde hij tot de kandidaten voor de Ballon d’Or, hoewel nooit als favoriet. In 2023 eindigde hij als zevende in deze prijs, maar hij behoort al twee seizoenen niet meer tot de 30 genomineerden. Hij ligt er niet wakker van: “Het is uiteraard een eer om tot de dertig beste spelers ter wereld te behoren en zo’n belangrijk evenement bij te wonen. Het betekent dat je het goed doet. Ik ben er trots op, maar ik ben er niet bang voor dat ik niet tot de dertig genomineerden behoor. Ik doe waar ik gepassioneerd over ben. Ik heb geen lof nodig om gelukkig te zijn. Voetballen is voor mij genoeg.”
Zijn goede prestatie is ook te danken aan het vertrouwen dat zijn coach, Cholo Simeone, hem geeft op het veld. “We delen dezelfde visie op voetbal: passie, hard werken, toewijding, het verlangen om tegen twee geweldige clubs te vechten, om nooit op te geven, om altijd te geloven. Op het veld vertrouwt hij me en geeft me totale vrijheid: onze relatie is heel positief”, zegt hij.
