Argentinië 3-1 Zwitserland: ‘Het geluk stond aan onze kant’ – Scaloni’s tegenstrijdigheden na de laatste zwaarbevochten overwinning van Argentinië

Argentinië is door naar de halve finales van het WK 2026, maar maakte het leven opnieuw aanzienlijk moeilijker dan nodig was.

Net als tegen Kaapverdië in de ronde van 32 en Egypte in de ronde van 16, duwde Zwitserland de Albiceleste helemaal door voordat er in de verlenging een 3-1 nederlaag werd geleden. Coach Lionel Scaloni staat voor een grote uitdaging in de aanloop naar de halve finale van woensdag tegen Engeland.

Het strekt hem tot eer dat Scaloni na het laatste fluitsignaal openhartig was. ‘We moeten realistisch zijn. Er zijn veel aspecten van ons spel die verbetering behoeven. Soms kan een overwinning deze details verbergen, maar we weten dat ze bestaan’, zei hij tegen verslaggevers.

Over de kwestie van het fortuin was hij net zo bot: ‘Eerlijk gezegd stond het geluk op bepaalde momenten aan onze kant.’ Wat hij zei, is echter in directe tegenspraak met wat hij op het veld heeft gedaan.

Scaloni blijft trouw aan zijn overtuigingen en zijn problemen

Het Argentijnse korte-passingsysteem, met spelers centraal gegroepeerd om de invloed van Messi te maximaliseren, functioneerde goed in de groepsfase tegen Algerije, Oostenrijk en Jordanië.

Tegenover de meer competitieve tegenstand in de knock-outrondes ziet het er steeds kwetsbaarder uit, en de fysieke conditie van de belangrijkste betrokken spelers is de belangrijkste reden daarvoor.

Enzo Fernandez, Rodrigo de Paul en Alexis Mac Allister dragen allemaal zware fysieke lasten, een situatie die nog verergerd wordt door de extra last van het bedekken van terrein als Messi niet in balbezit is.

Julian Alvarez en Lautaro Martinez – beiden doelpuntenmakers tegen Zwitserland – opereren onder hun technische topniveau. Thiago Almada is zijn basisplaats volledig kwijtgeraakt en vervangen door Leandro Paredes, een van de weinige werkelijk indrukwekkende Argentijnse spelers op dit WK.

De beslissing om Paredes binnen te halen en Facundo Medina te vervangen door Nicolas Tagliafico als linksback waren verstandig. Maar dat is grotendeels waar het pragmatisme van Scaloni eindigde.

Nadat hij de onderprestaties van Enzo, Mac Allister en de Paul tegen Kaapverdië en Egypte al had gezien, voegde de manager Valentin Barco, Giovani Lo Celso en Exequiel Palacios toe aan zijn back-up middenveldopties voor de knock-outfase.

Tegen Zwitserland, waar dezelfde problemen voor hem terugkwamen, behield hij dezelfde structuur tot de 78e minuut, toen hij uiteindelijk Nico Gonzalez als linksback inschakelde. De Paul kwam pas in de 85e minuut vrij. Enzo bleef aan tot het begin van de verlenging.

En toen de wissels kwamen, waren ze bijna uitsluitend aanvallend. Lautaro, Alvarez, Flaco Lopez en Almada kwamen allemaal het veld op. Geen middenvelders. Paredes vertrok geblesseerd – hoewel hij later aangaf dat het niet ernstig was – terwijl Cristian Romero, die met een fysiek probleem op het toernooi arriveerde, uitgeput vertrok en werd vervangen door Nicolas Otamendi.

Dit is een ploeg die rotatie nodig heeft. Tot nu toe is Scaloni terughoudend geweest om het te verstrekken.

De titel van 2022 is gebouwd op aanpassing, dit voelt anders

© Iconsport / Thor Wegner / DeFodi-afbeeldingen

Toen Argentinië het WK in Qatar won, was een van Scaloni’s meest geprezen kwaliteiten juist zijn aanpassingsvermogen. Zeven wedstrijden leverden zeven verschillende startopstellingen op, inclusief het gebruik van een driemansverdediging.

Toen ervaren spelers er niet in slaagden te presteren, aarzelde hij niet. Hij gaf Enzo Fernandez, toen 21, en Julian Alvarez, toen 22, de startrollen ondanks hun beperkte internationale ervaring op dat moment. Beiden bleken doorslaggevend bij het winnen van de titel.

Anno 2026 lijkt Scaloni meer gehecht aan zijn kerngroep en minder bereid om de aanpassingen door te voeren die de resultaten vereisen. Dat conservatisme leverde een overwinning op Zwitserland op.