De wereld keek geschokt toe hoe Engeland met 2-1 verloor van Argentinië ondanks een doelpunt voorsprong, maar voor de fans van Bayern München was dit een verhaal dat ze helaas al eerder hadden gezien.
Terwijl Engeland viel toen het er het meest toe deed en plaats maakte voor Argentinië om hun plek in de opeenvolgende WK-finales veilig te stellen, moeten pijnlijke herinneringen aan de noodlottige avond in Madrid twee jaar geleden zijn geflitst in de hoofden van degenen die de pech hadden om het zich te herinneren.
Wat er vandaag volgde na het doelpunt van Anthony Gordon was bijna een play-by-play recreatie van een van de ergste momenten in de moderne geschiedenis van Bayern. Het is geen verrassing dat de dader bij beide gelegenheden Thomas Tuchel was, die de fans een lot bezorgde dat ze niet verdienden, en deze keer het voetbal een WK-finale ontzegde die de moeite waard was.
Voor degenen die het geluk hebben het zich niet te herinneren: de wedstrijd in kwestie die opvallende gelijkenissen vertoonde met de halve finale van het WK was de 2-1 nederlaag van Bayern tegen Real Madrid in de tweede etappe van de halve finale van de Champions League 2023/24. Er is veel waarvoor Tuchel kritiek verdient na de nederlaag in Argentinië, en een groot deel daarvan kan het beste worden samengevat door parallellen te trekken met zijn aanpak bij de crash van Bayern in de Champions League twee jaar geleden.
De ‘definitie van waanzin…’
“… is steeds weer hetzelfde doen en andere resultaten verwachten.”
Het zou een slechte dienst zijn om dit een tactische mislukking te noemen, omdat er aan de kant van Engeland weinig tactieken in het spel waren om hun voorsprong te volgen. Engeland deed er goed aan de wedstrijd onder controle te houden totdat ze scoorden, maar ironisch genoeg was dat het keerpunt toen ze ervoor kozen het balbezit op te geven en achterover te leunen. Wat zich vervolgens de volgende 40 minuten afspeelde was een slecht en ongeorganiseerd laag blok dat Argentinië de vrije hand gaf in het Engelse strafschopgebied, en weinig tot geen druk van Engeland betekende ook dat Argentinië volledige controle over de flanken had. Deze verandering in aanpak werd vastgelegd toen Tuchel in de 72e minuut zijn doelpuntenmaker Gordon uitschakelde voor centrale verdediger Erzi Konsa, en daarna verdediger Nico O’Reilly inzette voor Declan Rice.
Het probleem hiermee zou buitengewoon duidelijk moeten worden: als je een half fatsoenlijk team een aantal pogingen op doel toestaat met ononderbroken toegang tot de beste kruisingsposities, zul je ongetwijfeld toegeven. Zeker als dat team toevallig de grootste schepper heeft die de sport ooit heeft gezien. Kijk maar eens naar de staat van hun defensieve opstelling:
Wat een 5-3-2 uit balbezit had moeten zijn, bleek veel te vaak een chaotische puinhoop die zich haastte om het strafschopgebied te verdringen als hij geconfronteerd werd met een aanval. Gebrek aan coördinatie en hulpeloos, hopend op het beste. Ongelooflijk frustrerend om naar te kijken.
Het punt is dat dit niet de eerste keer is dat Tuchel dit probeert. Door de 2-1 nederlaag van Bayern tegen Real Madrid in 2024 ging de Rekordmeister in de 68e minuut met één vooruit, waarna vrijwel dezelfde reeks gebeurtenissen volgde. Tuchel schakelde eerst Bayern’s enige overgebleven vleugelspeler Leroy Sané uit voor centrale verdediger Kim Min-jae acht minuten na de opener van Alphonso Davies, en volgde daarop door Harry Kane nog eens acht minuten later uit te schakelen. En het bloedbad dat daarop volgde was niet anders: een veronderstelde 4-4-2 van de bal veranderde in rommelige pogingen om de druk op te vangen van een Real Madrid-team aan wie ze de bal hadden overgegeven.
Beide wedstrijden kenden een gelijkmaker en vervolgens een winnaar richting de laatste minuten, maar beide doelpunten in beide wedstrijden voelden bijna onvermijdelijk gezien de 30 minuten die eraan voorafgingen. Het is de moeite waard om het omgekeerde te overwegen: als ze niet hadden toegegeven, zou Tuchel als een held worden geprezen. Maar de opzet zo vroeg, direct na het krijgen van een voorsprong, voelde alsof beide teams deze uitkomst uitnodigden. Het is een ongebruikelijk laffe aanpak, en ironisch genoeg is Tuchels eigen kritiek op de Engelse EK-campagne van 2024 ook hier van toepassing: “Ze waren banger om het toernooi te verlaten dan dat ze de opwinding en honger hadden om het te winnen.”
Er is op zichzelf niets mis met het parkeren van de bus als er een doelpunt is gemaakt, maar veel te vroeg, met duidelijk zo weinig voorbereiding op het bombardement dat ze ondergingen, was bijna objectief dwaas. Eén keer doen is vergeeflijk, maar twee keer? Zie de paragraafkop.
Puinhoop op de spelhervattingen
Terwijl we bezig zijn met het bespreken van de tactische beperkingen die tot deze resultaten hebben geleid, is een hardnekkige ergernis van mij de manier waarop Tuchel met tegenstandershoeken omging. Er leek weinig oefening te zijn in het omgaan met situaties waarin hoekschoppen te kort werden genomen, en vaak hebben zijn teams de beproeving opgegeven. Neem dit duel, waarin Argentinië de gelijkmaker maakte via een korte hoekschop, waar Lionel Messi een rustige één-twee kon voltooien met Rodrigo de Paul, terwijl hij onder minimale druk stond van de Engelsen, die het te druk hadden met het verdringen van het strafschopgebied (tamelijk ineffectief, dat moet gezegd worden).
En dezelfde volgorde was te zien in het verlies van Bayern tegen Madrid, met name in de 70e minuut, toen een korte hoekschop van Luka Modrić naar Federico Valverde het schot van laatstgenoemde de achterkant van het net zag vinden, maar later werd afgekeurd vanwege een overtreding in het strafschopgebied.
Het onvermogen om kort genomen hoekschoppen met succes te counteren kan worden gezien in combinatie met het onvermogen van deze hectische lage blokken om de flanken goed te verdedigen. De introductie van een extra centrale verdediger verstoort de verdedigingsmechanismen die het team buiten de bal heeft ontwikkeld, en in combinatie met smallere opstellingen kan de tegenstand grote schade aanrichten vanuit de brede gebieden tot in de halve ruimtes. Tuchel heeft veel te vaak dezelfde kleine tactische fouten gemaakt, en die zijn veel te duur gebleken.
Laten we het schuldspel spelen…
Laten we namen noemen, namen…
De Tuchel-special na een nederlaag. Dit is wat de fans het meest irriteert: Tuchel neemt beslissende beslissingen, maar draagt zelden de schuld voor de uitkomst. Een praktijk die behoorlijk succesvol is in het vervreemden van de fans van je eigen team. De wedstrijd tegen Engeland werd heel duidelijk beslist door zijn aanpassingen, maar als je alleen maar het interview van Tuchel na de wedstrijd hoorde, zouden ze niet geloven dat de wedstrijd in een nederlaag was geëindigd.
“Vandaag hebben we een van onze beste wedstrijden gespeeld. Misschien wel onze beste wedstrijd. We hebben er geen spijt van. Het is gemakkelijk om te zeggen dat mijn beslissingen na de nederlaag verkeerd waren.” (via Fabrizio Romano)
En zie, dezelfde capriolen vonden plaats na het verlies tegen Madrid. Blessures de schuld geven, en dan de scheidsrechter. Bayern-fans zijn maar al te bekend met zijn capriolen in de pers; er zijn talloze voorbeelden hiervan, waarbij hij publiekelijk zijn eigen spelers uitkiest.
“Het hele seizoen zijn we reactief geweest met de wissels in plaats van actief te zijn. We moesten altijd reageren op blessures.” (via @iMiaSanMia)
“Een ramp. Een absolute ramp. Met het tweede doelpunt van Real lieten ze het spel doorgaan. De duidelijke regel is dat de scène moet doorgaan. De eerste fout werd gemaakt door de grensrechter, de tweede door de scheidsrechter.” (via @iMiaSanMia)
Tuchel, de toernooikoning?
Tuchel is hier talloze keren geweest. Zijn reputatie als ‘toernooispecialist’ is misschien wel wat hem in staat stelt om voor dergelijke defensieve benaderingen te kiezen om vooruitgang te boeken, maar de tijd heeft hem herhaaldelijk geleerd dat dit simpelweg niet werkt, en ervoor kiezen hetzelfde te doen ondanks de uitkomsten die het tegendeel bewijzen, is niets minder dan koppig. Je weet dat het een probleem is als zijn eigen Engelse team verbijsterd blijft door zijn aanpak. Het valt weinig te ontkennen dat hij er behoorlijk goed in is geslaagd Engeland zo ver te brengen, en dat hij een bijzonder goede wedstrijd tegen Mexico heeft gecoacht. Maar dat ontslaat hem niet van de kritiek op de blunder van vandaag, vooral als het er een is die hij in het verleden precies hetzelfde heeft begaan. Er moet verandering komen als hij van plan is in de toekomst succes te boeken bij deze Engelse ploeg.
Wat vond jij van het spel van Engeland? Had Tuchel schuld? Bent u het eens met de parallellen die werden waargenomen met het verlies van Bayern tegen Madrid twee seizoenen geleden? Vertel ons alles in de reacties hieronder!
Meld u aan voor een gebruikersaccount en ontvang:
