Als senior schrijver voor Liverpool’s matchday-programma en tijdschrift had Chris McLoughlin een close-upweergave van de titelwinnende campagne van de Reds. Hier legt hij het in het vroege seizoen uit dat sommige spelers in gesprekken en interviews hebben getoond.
Als je het weet, weet je. Maar wanneer wist je? Of wanneer geloof je tenminste dat Liverpool dit seizoen de competitie zou winnen?
Mij? Na de uitgebreide 2-0 overwinning in Man City.
Ik had geprobeerd mezelf uit te geloven omdat Mo Salah een maand eerder in het Vitality Stadium van Bournemouth zag, maar de manier waarop de Reds Pep Guardiola op zijn eigen binnenplaats onttroegen, had me overtuigd. En ik neem wat overtuigend.
De littekens van het verliezen van de competitie aan Arsenal in de laatste minuut van 1988/89 zijn nooit helemaal genezen. En ik heb er nog steeds spijt van dat ik in 2014 op mijn hoede is gelaten.
Het hele seizoen was ik ervan overtuigd dat Liverpool van Brendan Rodgers onmogelijk de titel kon winnen met een achterste vier van Martin Skrtel Plus welke drie van de andere negen verdedigers de knik kregen. Maar aan de andere kant van het veld speelden Luis Suarez en Co een van de meest opwindende voetbal die ik ooit had gezien en de Redmen behaalden overwinningen.
Blijkt dat de Reds een reïncarnatie van Newcastle waren, maar ik werd ingezogen. De penaltywinnaar van Steven Gerrard in Fulham sleepte me naar het punt van geen terugkeer en na de Reds walloped Spurs 4-0 in Anfield, om voor het eerst sinds kerstdag te gaan.
We hadden het momentum en de 3-2 overwinning op Man City bevestigde zeker dat het eindelijk ons jaar was … maar toen gleed Stevie uit, Palace gebeurde en City bleef winnen, en vier maanden later keek ik naar een Liverpool-kant met Lazar Markovic en Mario Balotelli, trokken 1-1 tegen Everton om 12e te gaan als 12e nog steeds geen titel won sinds 1990.
Eenmaal gebeten, twee keer verlegen – tenzij je natuurlijk Suarez bent – en zelfs toen de Europese kampioenen van Jurgen Klopp ongeveer 100 punten duidelijk deden in 2019/20 en het was onmogelijk om te geloven dat het wachten boven de pandemie zou zijn, bijna het seizoen had geannuleerd. Ik voel me nu nog steeds ziek en denk ik er nu over na.
Vroege reacties blijken lachwekkend
Hoe dan ook, toen Arne Slot Klopp in de zomer verving, was ik heel erg in de ‘It’s a Year of Transition’ en ‘Nederlandse coaches doen het niet goed in Engeland’ kampen. Zelfs toen de Reds 11 van hun opening 13 wedstrijden wonnen, was ik nog steeds achterdochtig dat valse dageraad – die klinkt alsof ze vroeger in het Grafton dronk – haar lelijke kop opnieuw zou opvoeren. Maar het is nooit gebeurd.
Liverpool ging op 2 november bovenaan na het verslaan van Brighton en ze zijn er nu nog steeds. Kampioenen! En zoals je onderaan dit artikel zult zien, heb ik een tijdschrift geschreven om het te vieren. Maar in de zomer zagen er niet veel het aankomen. Vooral na die 1-0 nederlaag voor het seizoen tegen Preston in het AXA Training Center in Slot’s eerste wedstrijd.
Sommige tweets, of wat ze ook tegenwoordig worden genoemd, van Mancunians en Evertonians na die wedstrijd zijn nog steeds op X en zullen je goed lachen als je de moeite kunt nemen om ze te zoeken, maar er was ook veel negativiteit van sommige rood.
Het meeste omringde het gebrek aan signeersessies. Geen verrassing daar, omdat na seizoen 2023/24 de zaak uitdeed voor nieuwe toevoegingen die nodig waren, was gezond, maar terwijl meer experts Holby City tipten dan Liverpool om de Premier League te winnen, was er in de LFC-kleedkamer een ander beeld.
Het vroege optimisme van de spelers
Ik was aan de AXA in het voorseizoen in interviews voor het officiële matchday-programma en meer dan één speler zei tegen mij dat ze geloofden dat Liverpool meer kans had om succesvol te zijn omdat ze geen drukke zomer op de transfermarkt hebben.
Het algemene standpunt was dat het geven van de nieuwe hoofdcoach een vaste ploeg – die het vorige seizoen zilverwerk had gewonnen en de top was met acht wedstrijden te gaan, niet vergeet – om mee te werken voordeliger was dan proberen verschillende nieuwe spelers te integreren.
Geen van hen was dwaas genoeg om headline-grabbing, gewaagde voorspellingen te maken over een glorieus titelwinnend seizoen, maar er was absoluut een rustige sfeer van vertrouwen onder de spelers met wie ik sprak.
En dit was pas na een paar weken met slot te werken.
De twee grootste resultaten van het seizoen
Van wat ik sindsdien heb gehoord, waren de 3-0 overwinning in Manchester United en de 2-1 comeback-overwinning thuis bij Brighton de twee grootste resultaten van het seizoen.
Die comfortabele overwinning bij Old Trafford liet de spelers geloven dat hun nieuwe coach hen echt beter zou maken-zijn tactische tweak van het spelen van Dominik Szboszlai aan de linkerkant, terwijl Ryan Gravenberch het spel leidde als een nr. 6, terwijl ze hun verbeelding ving-terwijl ze terugkwamen om de Seagulls te verslaan met 2-1, na een slechte eerste helft wanneer ze gemakkelijk 3-0 hadden, ze hadden een mentaliteit om te gaan.
Slot zelf citeert de Fulham-wedstrijd in Anfield-van 1-0 tegen 10-mannen tegen 2-2 en pech om het niet te winnen-als een ander cruciaal moment in het bouwen van een titelwinnende mentaliteit en terwijl hij late doelen in Newcastle en Everton toestond, waren de reds altijd op het pad, de Reds reageerden altijd.
Toch kan de faalangst nog steeds gratis in je hoofd leven. Ik sprak met cabaretier Chris McCausland voor het Matchday -programma van Liverpool tegen Southampton en iets waarvan hij zei dat hij waar ging:
“We zijn geweldig geweest en Man City is van een klif gevallen, maar de psychologie van een fan van Liverpool liet me denken voordat we ze speelden dat” als we er twee verliezen, ze twee winnen en ons verslaan dat ze ons kunnen vangen “. Dat is wat stad ons heeft aangedaan!”
Toen het fulltime fluitje echter op de Etihad blies en ‘het over Manchester’ weergalmde ‘, liet het Liverpool 11 punten uit de buurt van Arsenal-en 20 vrij van de stad-met zeven onze resterende 11 wedstrijden op Anfield.
Toen geloofde ik. Dat is toen ik ons echt verbeeldde om het nr. 20 te maken.
Dus de les die ik volgend seizoen neem is om optimistischer te zijn, want alleen omdat Joe Fagan en Kenny Dalglish geen grote trofeeën hebben gewonnen in hun tweede seizoenen als manager na een debuutcompetitie triomf, en alleen omdat de ploeg waarschijnlijk niet zo is geregeld vanwege het vertrek en de aankomsten van 12.30P-traps, en ze hebben ons waarschijnlijk een ladingen Nadat European Aways niet zal voorkomen dat Liverpool nr. 21 wint.
Alleen grapjes. Er is alle kans dat de Reds nog beter zullen zijn in 2025/26 met de juiste signeersessies en dat is nogal een vooruitzicht. Hoewel het misschien te vroeg is om nog te beginnen te geloven …
* Chris McLoughlin is senior schrijver voor Reach Sport. Hij heeft ‘LFC 20: elke game, elk doelpunt’ geschreven – een uitgebreid overzicht van het seizoen verteld door alle 38 wedstrijden met analyse van Arne Slot, Pundits and the Press – beschikbaar om nu te bestellen
