Panama versus Engeland: kunnen minnows profiteren van de duidelijke inconsistentie van de Three Lions World Cup om te voorkomen dat ze geschiedenis schrijven?

Als WK-minnow die zich zaterdagavond voorbereidt op de confrontatie met Engeland in het MetLife Stadium, heeft Panama alle hoop en hulp nodig die ze kunnen opbrengen.

In nipte 1-0 nederlagen tegen Ghana en Kroatië heeft de ploeg van Thomas Christiansen zich aanzienlijk verbeterd ten opzichte van de debutanten die elf keer tegen kregen in drie opeenvolgende nederlagen tijdens hun eerste optreden in 2018.

Ondanks dat Panama al is uitgesloten van de editie van 2026, zal het gemotiveerd zijn om voor een monumentale verrassing te zorgen tegen een team met het profiel van Engeland.

Bovendien dreigt Panama de WK-geschiedenis te evenaren. Als ze verliezen van de Three Lions in New Jersey, zouden ze het record van gespeelde wedstrijden (zes) evenaren zonder ook maar één punt te noteren in een WK-wedstrijd. Alleen El Salvador en Haïti hebben deze ongewenste prestatie geleverd.

Op het eerste gezicht zal Panama vertrouwen putten uit de inconsistenties van Engeland in de groepswedstrijden in de laatste wedstrijden van het WK. Sinds 2002 hebben ze in zes van dergelijke wedstrijden slechts twee keer de overhand gehad.

De statistieken suggereren echter dat Engeland veel bedrevener is in het behalen van resultaten in de laatste wedstrijd van de WK-groepsfase dan hun record doet vermoeden.

Wat is het record van Engeland in de laatste wedstrijd van een WK-groep sinds 2002?

Er zijn een groot aantal tegenstanders waarmee Engeland te maken zou kunnen krijgen in de laatste 32 van het WK, een gevolg van het feit dat het als eerste, tweede en derde kan eindigen, afhankelijk van het resultaat tussen Ghana en Kroatië.

Niettemin, als Engeland sinds 2002 een specifiek resultaat moet leveren in de laatste wedstrijd van een groep op het WK, is hun staat van dienst zeer indrukwekkend.

De laatste keer dat kon worden vastgesteld dat ze een fout hadden gemaakt, was in 2002. Engeland had tegen Nigeria slechts een gelijkspel nodig om zich te plaatsen voor de knock-outfase, en dat leverde een doelpuntloos gelijkspel op.

De verrassende overwinning van Zweden op Argentinië duwde Engeland echter naar de tweede plaats, waardoor ze een mogelijke kwartfinale tegen Brazilië tegemoet gingen. De Three Lions verloren vervolgens met 2-1 van de uiteindelijke kampioen.

In 2006 tegen Zweden moest Engeland een nederlaag vermijden om bovenaan de groep te staan ​​en een confrontatie bij de laatste 16 met toernooigastland Duitsland te vermijden. Hoewel het team van Sven-Goran Eriksson in die wedstrijd tweemaal een voorsprong liet liggen, trotseerden ze een vroege rampzalige knieblessure opgelopen door Michael Owen om over de streep te komen.

Vier jaar later, in Zuid-Afrika en onder Fabio Capello, zorgde een gelijkspel tegen de VS en Algerije ervoor dat Engeland Slovenië moest verslaan om de laatste zestien te bereiken.

Een doelpunt van Jermain Defoe in de eerste helft bleek genoeg voor een 1-0 overwinning in een wedstrijd die Engeland domineerde. Een 4-1 nederlaag tegen Duitsland in hun volgende optreden maakte een einde aan een schok van een campagne, zij het met de pech van de wonderaanval van Frank Lampard, die de stand op 2-2 zou hebben gebracht, maar die niet werd gegeven omdat de assistent niet inzag dat zijn schot, dat de onderkant van de lat had geraakt, een meter over de lijn was.

Engeland was in 2014 al uitgeschakeld toen hun duel met Costa Rica werd afgerond. Desalniettemin werd er een gelijkspel zonder doelpunt gescoord, waardoor een reeks van geen laatste WK-groepswedstrijd sinds 1950 werd verlengd.

Dat veranderde vier jaar later toen België in Rusland een 1-0 overwinning boekte op Engeland. Nu de kwalificatie al verzekerd was, voerden zowel Gareth Southgate als Roberto Martinez grote veranderingen door toen ze begonnen na te denken over de knock-outfase.

Een serie van slechts één overwinning in vijf laatste WK-groepswedstrijden werd verbeterd in 2022 toen Engeland met 3-0 langs Wales reed. Engeland had het maximale aantal punten nodig om de eerste plaats te garanderen, en na de rust raakten ze in opstand met een Marcus Rashford-tweehonkslag en een poging van Phil Foden, wat voor een comfortabele avond zorgde.