1
De titelwinnende campagne van Bayer Leverkusen in 2023/24 in de Bundesliga onder Xabi Alonso leek op het begin van een nieuw tijdperk. De club voltooide een ongeslagen binnenlands seizoen, speelde het meest vloeiende voetbal van Europa en leek gepositioneerd om Bayern München de komende jaren consequent uit te dagen. Twee seizoenen later ziet het beeld er echter heel anders uit.
Onder Alonso combineerde Leverkusen tactische flexibiliteit met defensieve controle en elite-overgangsspel. Florian Wirtz werd het creatieve middelpunt, Granit Xhaka bracht structuur op het middenveld en het achterste drie-systeem zorgde voor evenwicht zowel in balbezit als daarbuiten. Ze kregen in het seizoen 2023/2024 de minste doelpunten tegen in de Bundesliga, terwijl ze ook een van de beste aanvallende records van de competitie behielden. Belangrijker nog: er was duidelijkheid in elke speelfase.
De daling vond niet onmiddellijk plaats, maar er kwamen geleidelijk tekenen naar voren na de titelwinnende campagne. Het personeelsverloop verzwakte de balans van het team, terwijl het behouden van dezelfde emotionele en tactische intensiteit steeds moeilijker werd. Aan het begin van het seizoen 2025/26 leek Leverkusen niet langer de meedogenloos efficiënte ploeg die twee jaar eerder het Duitse voetbal domineerde.
Waarom de benoeming van Erik ten Hag mislukte
Het besluit van Leverkusen om Erik ten Hag te benoemen na het vertrek van Alonso was bedoeld om een op balbezit gebaseerde identiteit te behouden, maar de transitie heeft nooit volledig gewerkt. Ten Hag probeerde een rigidere positionele structuur op te leggen, maar de ploeg leek minder geschikt voor de eisen van zijn systeem dan de meer adaptieve aanpak van Alonso.
De prestaties werden inconsistent en de defensieve soliditeit die ooit Leverkusen definieerde, vervaagde. Het team controleerde vaak balbezit zonder hetzelfde niveau van gevaar te creëren, terwijl overgangen tegen hen steeds problematischer werden. De resultaten weerspiegelden die achteruitgang, en het project verloor geleidelijk aan momentum.
Hjulmand stabiliseert een moeilijke situatie
In moeilijke omstandigheden verdient Kasper Hjulmand lof voor het herstellen van een zekere mate van stabiliteit. Hij nam het roer over tijdens een turbulente periode en erfde een ploeg zonder vertrouwen en richting. Hoewel de prestaties niet zijn teruggekeerd naar het niveau van Alonso, ziet Leverkusen er sinds de verandering meer georganiseerd en competitief uit.
Hjulmand heeft aspecten van de teamstructuur vereenvoudigd, waarbij de nadruk ligt op defensief evenwicht en collectieve discipline in plaats van op tactische complexiteit. Deze aanpak heeft, ondanks het mislopen van Champions League-voetbal voor het komende seizoen, de situatie in ieder geval gestabiliseerd en voorkomen dat het seizoen verder verslechterde.
Wat komt er daarna?
Leverkusen staat nu voor een beslissende beslissing over de toekomstige richting van de club. De uitdaging is niet langer Alonso rechtstreeks vervangen, maar het opnieuw opbouwen van een duidelijke identiteit die in staat is om weer aan de top van de Bundesliga te concurreren.
Sebastian Hoeneß zou een sterke managementoptie zijn. Zijn werk bij Stuttgart heeft laten zien dat hij gestructureerd positiespel kan combineren met aanvalsintensiteit, terwijl hij ook jongere spelers kan ontwikkelen en tactische flexibiliteit kan behouden. Zijn teams spelen met helderheid en agressie zonder het evenwicht te verliezen, kwaliteiten die Leverkusen op hun hoogtepunt definieerden onder Alonso.
Andoni Iraola zou de frisse wind zijn geweest die Leverkusen zo hard nodig heeft, maar de Spanjaard lijkt na het ontslag van Arne Slot voorbestemd voor Liverpool. Vanaf nu lijkt de topkandidaat van Die Werkself Oliver Glasner te zijn, die ervaring heeft met coachen in de Bundesliga en recentelijk de UEFA Conference League won met Crystal Palace, maar Rolfes en Carro zullen snel moeten handelen nu ook Milan geïnteresseerd is.
Een ander interessant alternatief is Filipe Luís, die ook het hof wordt gemaakt door Ligue 1-club AS Monaco. De voormalige verdediger van Atlético Madrid en Chelsea heeft al snel lof gekregen voor zijn tactische ideeën en leiderschap in Brazilië. Zijn voetbalachtergrond onder Diego Simeone, gecombineerd met een modern begrip van positiespel en verdedigende organisatie, zou kunnen passen bij Leverkusens behoefte aan structuur en intensiteit. Hoewel de aanstelling van hem risico’s met zich mee zou brengen vanwege zijn beperkte ervaring op het hoogste Europese niveau, liet Leverkusen eerder met Alonso zien dat gedurfde coachingafspraken grote beloningen kunnen opleveren.
De opkomst van Leverkusen onder Alonso bewees dat duurzaam succes mogelijk was buiten de dominantie van Bayern München. De taak is er nu voor te zorgen dat deze periode herinnerd wordt als het begin van een langetermijnproject, en niet als een korte piek die snel vervaagde.
GGFN | Felipe
