Na een uiterst teleurstellende wedstrijd tegen Luxemburg, die werd gered door een fantastische prestatie van Nick Woltemade, stond Duitsland tegenover Slowakije met een even hoge inzet als altijd. Dit zou een slecht moment zijn om te verliezen, want verliezen zou niet alleen betekenen dat je de play-offs moet ingaan, maar ook de zetel van Julian Nagelsmann in gevaar zou brengen.
Dat gezegd zijnde, in een do-or-die, kwam Duitsland dapper uit het niets tevoorschijn en leverde in de Red Bull Arena in Leipzig een van hun beste prestaties van de afgelopen tijd. Het resultaat was een 6-0 overwinning. Hier zijn zes observaties uit het spel.
Als je de game nader bekijkt, blijkt dat het een dominante en geen fenomenale prestatie was. Het team mist simpelweg de mankracht of de tactiek (sorry Nagelsmann) om het maximale uit hun talenten te halen.
Dat gezegd zijnde, hier is wat werkte.
Slowakije speelde low-block, georganiseerd en uiterst compact. Duitsland wist Slowakije alleen te omzeilen via lange ballen, die vaak onbenut bleven omdat je simpelweg niet wist wat je moest doen als je werd overspoeld door een zee van blauwhemden. Het was duidelijk: Duitsland probeerde het. Er was natuurlijk die prachtige slide-tackle van Joshua Kimmich die op dit moment misschien wordt ingelijst en in iemands woonkamer wordt opgehangen. Het spel ging echter nergens heen. Er was nauwelijks ademruimte voor mensen als Sane en Gnabry, die vaak aan de ontvangende kant van deze lange ballen stonden, maar geen uitweg konden vinden.
Zeggen dat Florian Wirtz en Nick Woltemade deze wedstrijd voor Duitsland hebben gewonnen, zou een understatement zijn. Het eerste doelpunt uit een Wirtz-corner in de 18e minuut. De hoekschop werd ontvangen en binnen enkele seconden maakte Joshua Kimmich een scherpe voorzet naar Woltemade, die de bal in het net kopte. De manier waarop het duo hun timing en vaardigheden zo moeiteloos samenvoegde, moet echt worden bestudeerd.
Kort daarna gaf Aleksandar Pavlovic (die het ongelooflijk goed deed in deze wedstrijd) een pass op Leon Goretzka, die vervolgens Serge Gnabry assisteerde bij het tweede doelpunt. De eigen vleugelspeler van Bayern vloog langs de verdedigers en maakte een geweldige run om de bal in ontvangst te nemen en met een zuivere eerste aanraking het doelpunt te scoren.
Op dit punt was het duidelijk geworden: Duitsland was niet van de ene op de andere dag getransformeerd, maar besloot eenvoudigweg te profiteren van de slechte reactietijd van Slowakije. De gastheren grepen, in tegenstelling tot de uitploeg, elke kans aan en maakten daadwerkelijk iets van de bal.
Florian Wirtz was uiteraard niet in de stemming om te stoppen. Op de 36e gaf hij een voorzet. Het soort dat ingelijst moet worden. Het soort dat iedereen eraan herinnert waarom hij samen met Jamal Musiala de gouden jongen van Duitsland was. De voorzet werd ontvangen door voormalig Bayern-ster Leroy Sane, die een verrukkelijk doelpunt afleverde.
Slechts enkele minuten later worstelde Woltemade met de Slowaken, pakte de bal terug en gaf hem door aan Wirtz. De jongeling stak over naar Sane, die vervolgens een van de mooiste balcontacten in deze wedstrijd nam en een fenomenaal doelpunt scoorde. De brace die Sane scoorde was niet alleen belangrijk voor de cijfers, ze zijn een bewijs van zijn ooit gevierde kwaliteit. De aanrakingen die hij vanavond onderging doen denken aan waar Duitsland ooit in geloofde: een buitengewoon getalenteerde vleugelspeler.
Dit alles was nog maar de eerste helft.
In de tweede helft bleef hetzelfde prestatieniveau bestaan, zij het zonder Pavlovic, die rust kreeg bij HT. Woltemade bleef presteren en zorgde voor een soort comeback van Ridle Baku. Na een droogte van vier jaar wist Baku, een van de grootste talenten van Duitsland van destijds, een doelpunt te scoren met de hulp van Sane. Op dit punt werd het buitengewoon duidelijk – Duitsland legde een verklaring af – ‘we zijn nog steeds in conflict.’
Toegegeven, Slowakije was moe geworden en had alle hoop opgegeven. Maar waarom zouden ze dat niet doen? Dit was de kant van Nagelsmann die uit de as herrees.
Het uiteindelijke doel verdient het om in zijn eigen context te worden besproken.
De toekomst ziet er goed uit…voor nu
Ik ben hier niet om over senior spelers te spreken; ze hebben genoeg kansen gekregen. Wat er werkelijk toe doet is het grootste Duitse probleem van de afgelopen jaren: de ernstige droogte aan jeugdtalent.
Duitsland heeft geen tekort aan jeugd, het lijkt alleen een tekort aan jeugd te hebben dat goed genoeg is voor het seniorenteam.
Met de heropleving van de W’s lijken dergelijke zorgen echter urgent. De aanval is bijna volledig ingezet, als je rekening houdt met de terugkeer van Jamal Musiala en misschien met de toevoeging van een paar getalenteerde spelers zoals Said El Mala of zelfs Bayern’s eigen Lennart Karl, die een verbluffende prestatie neerzette voor de U21.
Het middenveld maakt zich geen zorgen, met de opkomst van Pavlovic en zijn fantastische prestaties. De toevoeging van Tom Bischof zou er een onverslaanbaar duo van maken. Met deze wedstrijd in gedachten moeten we het hebben over Leipzig’s eigen Assan Ouédraogo.
Het jeugdtalent van Schalke, en nu middenvelder uit Leipzig, maakte eerder dit jaar zijn U20-debuut. Sindsdien is hij gestegen in de gelederen en maakte met deze wedstrijd zijn debuut voor het seniorenteam. TWEE MINUTEN na zijn spel scoort hij. Het soort slimme, snelle passes die hij speelt en zijn laatste schot op doel maken het overduidelijk: dit is een middenvelder om naar te kijken.
De verdediging met Nico Schlotterbeck is niet zonder zorgen, maar voorlopig voldoende.
Het Florian Wirtz-argument
Het deprimerende carrièretraject van Florian Wirtz moet bestudeerd worden. Een speler met zijn potentieel en vaardigheidsniveau had niet zomaar een van de grootste teleurstellingen van Duitsland kunnen worden. Zijn overstap naar de Premier League heeft ongetwijfeld alle schade aangericht die het kon hebben: slecht spelen op een onbekende positie, zijn zelfvertrouwen verliezen en het feit dat dat zijn prestaties bij de NT beïnvloedde, was een deprimerend gezicht. Niemand had een van de gouden jongens van Duitsland zo kunnen zien wankelen… of heb ik het mis?
Want als ik me goed herinner, hadden Timo Werner en Kai Havertz hetzelfde traject.
Dit vormt een duidelijk patroon. Een welvarend team uit de Premier League koopt solide Duitse prospects en met afnemende clubprestaties komt er een soortgelijk patroon in het land.
Dit argument gaat veel dieper en valt misschien buiten het bestek van onze discussie, maar hoeveel offers zal Duitsland moeten brengen omdat een van hun spelers de zachte Prem-levensstijl wilde?
Plotseling ligt het probleem niet bij één van deze spelers.
Wat nu de taak van het nationale team wordt, is het herstellen van het vertrouwen. Om de speler op zijn gemak, minder heimwee en in het juiste mentale frame te krijgen om te scoren. De eerste tekenen van dit traject zijn al zichtbaar bij Wirtz en het is slechts een kwestie van tijd voordat hij weer in zijn beste vorm voor country is.
In de oceaan van spelers die slechter worden na belachelijk geprijsde transfers naar de Prem, valt Nick Woltemade op, omdat hij op de een of andere manier een meer zelfverzekerde spits is geworden. De jongeling maakt nu veel effectiever gebruik van zijn imposante aanwezigheid, vecht eindeloos om de bal en, belangrijker nog, is fenomenaal in spelhervattingen. Heb je hem op zijn 23e verdedigers zien pesten? Verbazingwekkend. Een speler die zijn lengte effectief gebruikt om te scoren in hoekschoppen? Het is alweer een tijdje geleden dat we dat gezien hebben. Het leven is goed.
De zak gebeurt niet
Julian Nagelsmann leeft nog een dag mee.
Als je dacht dat Bayern alles zou doen voor Vincent Kompany, wacht dan maar tot je de toewijding van het NT voor Nagelsmann ziet. In één nacht slaagden ze erin om van “zullen we volgend jaar op het WK zijn?” te gaan naar het slopen van Slowakije in eigen land. Zo weet je dat ze trouw zijn aan hun manager.
