Waar zijn ze nu: Fiorentina 2020-2021

5 jaar geleden zonk Fiorentina in een afgrond van ellende. Giuseppe Iachini stond aan het roer, hoewel de club hem in november zou ontslaan alleen voor zijn vervangende San Cesare Prandelli om in maart af te treden en de deur opende voor de terugkeer van Beppe. Het is niet verrassend dat het team slecht was en helemaal tot 16e daalde als Match Week 31 voordat het schip in de 13e plaats was.

Dit was geen bijzonder leuke versie van de club. Wat leuk is, is een beetje spelen hey, onthoud die kerel met de selectie, omdat dat team van 2020-2021 vol willekeurige namen vol zat. Laten we teruggaan door het rooster en kijken waar al die jongens nu zijn. Ik tel alleen spelers die dat seizoen een competitief uiterlijk hebben gemaakt, hoewel ik een uitzondering maak voor de back -up keepers. Hoe dan ook, laten we een wandeling door de geheugenstrook maken.

Bartłomiej Drągowski: Het is niet verdwenen omdat we hadden gehoopt op Wojciech Szczęsny’s erfgenaam van de Polen -baan. We zagen hem vorig jaar in de Conference League met Panathinaikos en hij is nog steeds bij de Griekse outfit als de onbetwiste starter (en zelfs incidentele kapitein), hoewel zijn rare probleem met het volgen van schoten op afstand al zijn hoofd heeft grootgebracht in de eerste competitieve wedstrijd van Pao dit jaar. Beard ziet er echter goed uit.

Federico Brancolini: Een veelbelovende tiener, hij verliet Fiorentina in 2022 en heeft sindsdien slechts 1 competitief verschijning gebracht bij Lecce en Empoli. Hij zit achter Jacopo Seghetti voor de laatste en ziet er dit jaar ook niet veel uit.

Antonio Rosati: Je coolste oom volgde vorig jaar Vincenzo Italiano naar Bologna en werkt als keeperscoach. Wat nog belangrijker is, alle rapporten zijn dat hij zijn onstuimig heerlijke zelf is.

Pietro Terracciano: bij AC Milan als back -up van Mike Maignan na het afronden van een zeer solide half decennium in Florence. In Bocca Al Lupo.

Martín Cáceres: Hij is de afgelopen jaren voor Cagliari, Elche, LA Galaxy gebleken voordat hij in februari tekende bij Paraguay’s Libertad. Hij is een back -up en je moet denken dat zijn opmerkelijke carrière wordt ingesloten nu hij 38 is, maar hij zou ook nog 5 jaar kunnen spelen.

Federico Ceccherini: Aan het begin van het seizoen 2020-2021 had hij een echt ruw stretch van 3-game en werd hij verbannen naar Hellas Verona. Hij bracht een jaar door met Karagümrük’s rare kleine Italië voordat Verona hem vorig jaar naar Cremonese in Serie B stuurde, waar hij de Grigiorossi hielp promotie te bereiken. Ja, dat klopt, Fiorentina zal volgend jaar tegenover de 33-jarige Cecche worden geconfronteerd.

Igor: De Quad God had een rotsachtig seizoen in Brighton ontsierd door een maandenlange hamstringprobleem. Er is wat lawaai over hem weer weggegaan (en Fiorentina krijgt 10% van elke vergoeding van meer dan € 17 miljoen voor hem), dus hij is het waard om vaag te volgen, maar ik denk dat hij het nog een keer zal geven aan de zuidkust van Engeland.

Lucas Martínez Quarta: Hij is terug met rivierplaat en bloeit als een gewone starter en agent van pure, ongesneden chaos.

Nikola Milenković: Misschien was het de beste knal-voor-the-buck-ondertekening van de Premier League vorig jaar, hoewel dat meer te maken had met zijn handdrukovereenkomst met Fiorentina om hem te laten vertrekken na een extra jaar bij de club te hebben doorgebracht. We zullen hem over een paar weken zien voor een vriendschappelijke, wat leuk zal zijn.

Germán Pezzella: Nu 34, de voormalige Viola -kapitein is nog steeds een vaste waarde voor rivierplaat. Ik denk graag dat hij tijdens games soms aan de achterkant met LMQ aan het chatten is over hoeveel hij Lampredotto mist voordat hij zich omdraait en zich realiseert dat Lucas om een of andere reden 40 meter hoger op het veld ligt.

Pol Lirola: Na leningen Elche en Frosinone (!) Is hij nog steeds op het rooster van Marseille, hoewel L’om hem nu al een paar jaar probeert te laden. Vreemd genoeg is hij misschien klaar voor een terugkeer naar Toscane, waarbij Pisa hem probeert te kopen. Gratis Lirola inderdaad.

Kevin Malcuit: Hij was behoorlijk slecht in zijn paar optredens voor Fiorentina en zou als speler kunnen worden gedaan; Hij is zonder een team sinds 2023, toen Ankaragücü hem losmaakte, hoewel zijn Instagram laat zien dat hij nog steeds aan het trainen is. En anime posten.

Lorenzo Venuti: Hij is 30 jaar oud, wat verbazingwekkend is omdat ik nog steeds aan hem denk als dat frisgezichtige kind uit de Primavera, maar de realiteit is dat hij een ervaren leider is voor Sampdoria die een belangrijk onderdeel van de Blucerchiati-push voor redding zal zijn en ik wens hem niets anders dan het beste.

ANTONIO BARRECA: Zijn stint in Fiorentina was zijn finale in de topvlucht, omdat hij stuiterde voor Lecce, Cagliari, Sampdoria en Südtirol. De Weiß-Rote weigerde hem na een half seizoen te houden, dus hij is momenteel een vrije agent. Een van de rustig raarste carrières blijft rustig raar.

Cristiano Biraghi: in Torino na het uitvallen met Raffaele Palladino vorig jaar. Vreemd genoeg stond hij naar verluidt op gespannen voet met Prandelli in 2020-2021.

Maxi Olivera: Deze heeft tenminste een gelukkig einde. Maxi bracht wat tijd door in Mexico met Juárez, maar is eindelijk teruggekeerd naar zijn geliefde Peñarol en draagt de armband. Wie geeft er om resultaten als je het sprookje eindigt?

Sofyan Amrabat: Fenerbahce heeft zojuist € 12 miljoen betaald om zijn verhuizing permanent te maken.

Giacomo Bonaventura: Saoedi-Arabië paste niet bij hem omdat hij momenteel een vrije agent is na een jaar met Al-Shabab. Op 35 -jarige leeftijd zou er nog steeds een markt voor hem moeten zijn, hoewel hij in de Serie B kan eindigen.

Gaetano Castrovilli: Het is allemaal zo mis voor hem in slechts een paar jaar. Lazio laat hem gaan en hij is nu een vrije agent in wat het midden van zijn prime zou moeten zijn op 28. Genua en Pisa zijn naar verluidt geïnteresseerd, zodat we hem nog in de Serie A konden zien, maar man, wat een val uit de gratie.

Alfred Duncan: Hij schopt nog steeds rond in Venezia, maar blijft raar niet in staat om een belangrijke rol te spijkeren. Misschien ben ik gewoon verschrikkelijk in het evalueren van spelers, maar ik ben ervan overtuigd dat hij, zelfs op 32 -jarige leeftijd, een werk zou kunnen doen.

Erick: Een van de hoogtepunten van de Club Wereldbeker was hem te zien als onderdeel van de ex-Viola Brigade in Flamengo, hoewel hij verbonden is met Boca Juniors. Terwijl hij een teen revalideert gebroken tegen Bayern München, heeft hij zijn verzameling tatoeages boven de kraag uitgebreid.

Borja Valero: Hij werkt als incidentele tv-commentator als een zijlijn van zijn fulltime banen als beste vrouw-man in Italië en burgemeester van Florence, hoewel hij een deel van de dagelijkse macht in de laatste aan Sara Funaro delegeert. Ik zou doden voor deze man. Ik zou sterven voor deze man.

José Callejón: Na het verlaten van Florence waste hij zich af in Granada, waar hij de Rojiblancos hielp promotie te verkrijgen met 4 doelpunten en 10 assists. Hij had echter niet de benen voor La Liga en viel terug naar de derde laag met Marbella, waar hij genoot van een spectaculair zwanenlied (10 doelpunten, 11 assists) voordat hij deze zomer met pensioen ging. Ik zie hem op een gegeven moment een coachingrol op zich nemen, maar hopelijk geniet hij van het pensioen dat hij aantoonbaar begon met de altviool.

Federico Chiesa: Ja, hij speelde 3 wedstrijden voordat hij zijn weg naar Juventus dwong. Nog steeds slechts 26, hij ziet er niet uit alsof hij een toekomst heeft in Liverpool en zou kunnen eindigen in Italië. Ik ben er vrij zeker van dat zijn lichaam al kapot gaat en hij zal nooit de oude hoogten raken, maar hij zou nog steeds iemand kunnen helpen een aantal grote dingen te bereiken.

Tofòl Montiel: Over jongens gesproken die ik misvalueerde, hier is tofòl. Nadat hij Fiorentina had verlaten, stuiterde hij rond de lagere competities in Spanje voordat hij eindigde met Kecsemét in de Hongaarse tweede divisie, het grootste deel van het jaar op de bank doorbracht en geen contractverlenging verdiende, dus hij is een vrije agent.

Franck Ribery: Nadat hij zijn carrière in Salerno had afgerond, nam hij daar een coachingbaan en duurde tot 2024. Hij werkt op dit moment niet, voor zover ik kan zien, en hangt gewoon rond.

Riccardo Saponara: Hij ging na een seizoen met Ankaragücü met pensioen (stel je de Turkse commentatoren voor die met hem omgaan en Amrabat) en namen onmiddellijk een baan aan als assistent bij Carrarese. Het was geweldig om hem in het voorseizoenvriendelijk te zien en ook zijn armen zagen er groot uit.

Valentin Eysseric: bracht wat tijd door met Ceccherini in Karagümrük, maar werd vorig jaar lid geworden van de tweede Tier Iğdır en hielp hen bij het blijven met een team-high 9 assists. Ik denk dat hij nu een Turkse competitieman is.

Patrick Cutrone: Het zag er daar een paar jaar niet goed uit, maar hij ging uiteindelijk terug naar zijn geboortestadclub en liet het tellen, scoorde vorig jaar 7 doelpunten en besteedde ongeveer de helft van zijn wedstrijden met de armband. Geen woord over als hij nog steeds Iachini’s hoed heeft, maar ik kies ervoor te geloven dat hij dat doet.

Aleksandr Kokorin: 11 doelpunten en 9 assists voor Aris Limassol vorig jaar zouden zorgen voor een mooi verlossingverhaal van een wandelmeme. Of het zou doen als hij geen gewelddadige misdadiger en algemene vuilbag was.

Christian Kouamé: Zou je hebben geraden dat hij de enige man is die 5 jaar later nog steeds op het roster is? Ik zou het niet hebben gedaan.

Dušan Vlahović: Nou, nou ja, nou.