Perugia is een serene stad op een heuveltop, op gelijke afstand tussen Florence in het noorden en Rome in het zuiden. Perugia onderscheidt zich van de drukke toeristische trekpleisters en heeft een vredige, ingetogen charme behouden.
Reizen in Perugia kan in het begin ongewoon aanvoelen. De steile ligging van de stad heeft een uniek transportsysteem gecreëerd: een labyrint van roltrappen en ondergrondse loopbruggen die door de heuvels lopen, terwijl de zelfrijdende Minimetrò (€ 1,50) bezoekers in slechts een paar minuten van de vlakten naar het historische centrum brengt.
Voor degenen die Perugia te voet verkennen, is de klim de moeite waard. Op de top strekken panoramische uitzichten zich uit over de Umbrische vlakten tot aan het verre Sibillini-gebergte. De stad heeft een terracotta charme die gloeit in het zonlicht, de skyline wordt onderbroken door middeleeuwse torens.
Op Piazza IV Novembre staat de kathedraal van San Lorenzo, naast het middelpunt Fontana Maggiore, ooit voorzien van een Romeins aquaduct dat nog steeds door de stad slingert en nu dienst doet als voetgangerspad. Onder de oppervlakte onthullen de verborgen gangen van de Rocca Paolina een nieuwe laag van de geschiedenis van Perugia.
De stad staat ook bekend om zijn zoete kant: Perugia is de hoofdstad van de chocoladeproductie van Italië en de thuisbasis van het jaarlijkse Eurochocolate Festival. Vreemd genoeg kwamen we erachter dat het idyllische, oude Perugia een stedenband is met de onopvallende stad Scranton, VS – beter bekend als de setting van The Office.
De club
De voetbalgeschiedenis van Perugia is kleurrijk maar turbulent. Decennia lang balanceerde de club tussen de Serie B en de Serie C, vóór de komst van president Franco D’Attoma in de jaren zeventig. Zijn ambitie transformeerde Perugia in het ‘team van wonderen’, waarmee ze in 1975 voor de eerste keer promoveerden naar de Serie A.
Opmerkelijk genoeg kwam Perugia slechts een paar jaar later dicht bij het winnen van de Serie A. In het seizoen 1978-1979 bouwde coach Silvano Ramaccioni, geïnspireerd door de herinnering aan middenvelder Renato Curi (die op tragische wijze was ingestort en stierf tijdens een wedstrijd een jaar eerder), een ploeg op die het hele seizoen ongeslagen bleef, de eerste in de geschiedenis van de Serie A die dat deed. De bezuinigingstactieken van Ramaccioni stelden het kleine Perugia in staat te concurreren met hun meer illustere tegenstanders. Hun 19 gelijke spelen uit 30 wedstrijden kostten hen uiteindelijk de titel, maar de tweede plaats achter Milan blijft het hoogste resultaat van de club.
De jaren tachtig brachten verval, maar de excentrieke president Luciano Gaucci bracht Perugia in de jaren negentig nieuw leven in. Gaucci was een showman: zijn wereldwijde transferstrategie bracht toekomstige sterren als Hidetoshi Nakata aan het licht, maar leverde ook beruchte stunts op: hij contracteerde Saadi Gaddafi, probeerde een vrouwelijke speler naar de Serie A te halen en ontsloeg de Zuid-Koreaanse speler Ahn Jung-Hwan nadat hij Italië uit het WK van 2002 had geslagen.
Te midden van de chaos beleefde Perugia rond het millennium zes seizoenen op rij in de Serie A en avonturen in de Europese competitie. Ondanks de neiging van de president om exotische aankopen te doen, werd Perugia vaak aangedreven door een ruggengraat van Italiaans talent zoals Marco Materazzi, Fabio Grosso, Fabrizio Miccoli en Fabio Liverani.
In 2004 volgde een financiële ineenstorting en sindsdien is de club tweemaal opnieuw opgericht. Vandaag de dag is I Grifoni nog steeds een slapende reus van de Serie C, die nog steeds op zoek is naar een terugkeer naar de hoogtepunten uit het verleden.
Het Stadion
Tot het midden van de jaren zeventig was Perugia’s thuisbasis het charmante Stadio Santa Giuliana, halverwege de heuvel gelegen. Promotie naar de Serie A halverwege de jaren zeventig bracht een nieuw terrein met zich mee, het Stadio Renato Curi, genoemd naar hun gevallen held. Gebouwd in slechts 16 weken uit geprefabriceerde onderdelen, lijkt de zichtbare metalen structuur op een gigantische Meccano-set.
Omdat het een speciaal gebouwd voetbalveld is, is er geen atletiekbaan, maar alleen steile tribunes die het veld omhelzen. Alleen de hoofdtribune is bedekt, waardoor de meeste stoelen zijn blootgesteld aan de elementen. In de praktijk zijn de bezoekersaantallen veel lager dan de standaardcapaciteit van 28.000. De locatie is handig: voldoende parkeergelegenheid, een Minimetrò-station naast de deur en het stadscentrum en de treinstations op slechts een klein eindje rijden. Het beschikt ook over een aangrenzend trainingscentrum, onlangs omgedoopt ter nagedachtenis aan de voormalige Grifoni-aanvaller Paolo Rossi.
Naast het stadion bevinden zich de clubwinkel (waar een ruime keuze aan shirts en souvenirs wordt verkocht) en het café, beide geopend op niet-wedstrijddagen en populair bij de lokale bevolking. Het echte pareltje is echter het gratis clubmuseum, verscholen in hetzelfde gebouw. Het zit boordevol historische shirts, laarzen, documenten en foto’s en brengt de hele geschiedenis van Perugia in kaart. Nakata heeft zijn eigen kabinet, terwijl er een enkele laars van Saadi Gaddafi overblijft als herinnering aan Gaucci’s excentrieke bewind.
De wedstrijd
Tickets zijn doorgaans ongeveer drie dagen voor de wedstrijd verkrijgbaar via Ticketone (online of lokale verkooppunten); die van ons kostte € 15 voor de openingswedstrijd met de pas gepromoveerde Guidonia Montecelio.
Op wedstrijddagen bouwt de sfeer zich op rond de Curva Nord, de thuisbasis van de ultra’s. Net buiten staan chromen cateringbusjes die bier en panini serveren, veel uitnodigender dan de beperkte opties binnen (bier, Borghetti, chips, frisdrank). We ontdekten dat papieren tickets doorgaans soepeler werken dan digitale versies bij de tourniquets – het is de moeite waard om te onthouden.
Binnen verkochten de ultragroepen vanaf een trap onofficiële sjaals (€ 10) en stickers (€ 1).
Een menigte van iets meer dan 4.000 mensen had zich ongelooflijk schaars kunnen voelen, maar de meerderheid zat opeengepakt in de Curva Nord. Vlaggen, fakkels en een vocale thuissteun zorgden voor een levendige sfeer. Er bevonden zich een paar welgestelde lokale bewoners in de belangrijkste tribuna, hoewel twee kanten van het terrein volledig leeg waren, afgezien van een miniatuurleger van reizende tifosi.
Het voetbal zelf was minder memorabel. Perugia werkte aan een doelpuntloos gelijkspel en overleefde zelfs een gemiste penalty van de bezoekers. Het was nauwelijks een intentieverklaring van een zogenaamde reus uit de Serie C – meer een herinnering aan hoe ver ze nog moeten klimmen.
Als je deze reisgids leuk vond, bekijk dan hier onze andere clubgidsen.
