Er waren geen verrassingen in beide line-ups, hoewel het de moeite waard is om op te merken dat Vincenzo Italiano afwezig was, in het ziekenhuis werd opgenomen vanwege een longontsteking (beterschap, grote kerel) en zijn assistent Daniel Niccolini stuurde om de show te leiden, net zoals hij vroeger in Florence deed. Over Florence gesproken, de fans zorgden voor een sfeer die doet denken aan de Derby dell’Appennino, zoals Federico Castiglioni uitlegde vanuit de Franchi.
Fiorentina was niet verschrikkelijk aan het begin van de helft, maar was duidelijk het inferieure team toen Bologna aandrong en aandrong en aandrong, waardoor de wedstrijd op de Viola-helft bleef, afgezien van het vreemde uitstapje naar voren van Moise Kean. David de Gea maakte een goede stop op een belter van Juan Miranda, maar was kansloos tegen de daverende volley van Santiago Castro. Het was een geweldige aanval, maar had nooit mogen gebeuren, aangezien de gastheren ongeveer vier kansen misten om de eerste hoekschop en de bal uit de tweede fase weg te werken voordat ze Rossoblu nummer negen in het strafschopgebied verloren nadat Pablo Marí de bal rechtstreeks naar hem kopte.
Luca Ranieri had niet lang daarna de gelijkmaker moeten maken, maar sloeg een volley over vanaf ongeveer 2,5 meter afstand op de achterpaal en Rolando Mandragora kwam dichtbij met een goed gekrulde vrije trap van ver van buiten, maar de Oscar Mayers zaten aan het stuur en leken nooit zo gestresseerd door de zwakke Viola-pogingen om ze te verjagen. Het onvermogen om vanaf achteren uit te spelen of de bal in het midden te houden, zorgde ervoor dat Bologna het spel zowel met als zonder bal kon controleren, waardoor Fiorentina een puur reactieve rol speelde.
Kean maakte bijna 30 seconden na de herstart bijna gelijk, maar Bologna klauterde de score weg voordat hij zijn dominantie opnieuw bevestigde en inderdaad zijn voorsprong verdubbelde via Nicolò Cambiaghi’s snelle finish even later. De verdediging was, nou ja, het was behoorlijk slecht.
Het volgende halfuur dreigden de wielen echt los te komen toen Fiorentina allerlei gekke dingen deed, waaronder het inschakelen van Abdelhamid Sabiri (Abdelhmaid Sabiri!) voor een vonk. De verdediging bleef echter nieuwe diepten van incompetentie peilen; er was één passage tussen Marí en Marin Pongračić die misschien wel de slechtste verdedigingsreeks was die ik ooit heb gezien. Thijs Dallinga scoorde op de actie, maar die werd afgekeurd door de VAR, hoewel deze stand had moeten blijven staan.
VAR was niet nodig voor de penalty van Fiorentina. Dodô kruiste Lewis Ferguson op de rand van het strafschopgebied en kruiste, waarbij de bal de arm van de Schot raakte. Albert Guðmundsson schoot de penalty binnen, waardoor de gastheren een reddingslijn kregen en een wilde finish ontstond.
Die wilde finish stelde niet teleur: met nog vijf minuten te gaan kreeg Fiorentina opnieuw een strafschop voor een handbal op Ferguson, daarna kreeg Bologna er een voor Sabiri’s vrij duidelijke contact met Federico Bernardeschi (oh ja, dat gebeurde ook), waarna Emil Holm van het veld werd gestuurd voor zijn tweede boekbare overtreding. Het was een schandalige reeks die toekomstige antropologen onder de loep zullen nemen terwijl ze onze samenleving proberen te begrijpen.
Het werd nog gekker in de blessuretijd, toen Bernardeschi de schaartrap van Kean in het strafschopgebied met een arm blokkeerde. La Penna ging opnieuw naar de monitor en gaf Fiorentina opnieuw een strafschop, die Kean opvoerde en naar de gelijkmaker sloeg, wat een wilde laatste paar minuten opleverde. Dodô kreeg de kans om de bal op diepte te winnen nadat Roberto Piccoli een vrije trap op frame kopte en Łukasz Skorupski de bal pareerde, maar de Braziliaan, zoals altijd wars van scoren, zette de bal naast het open net.
Doelpunten: Guðmundsson PK 74′, Kean PK 90’+3; Castro 25′, Cambiaghi 52′ (ezel. Holm)
Kaarten: Gosens 36′, Guðmundsson 58′, Džeko 90’+5; Freuler 39′, Holm 71′ 83′, Rowe 87′, Lucumí 90’+5
Fiorentina krijgt geen tijd om uit te leggen wat er in vredesnaam is gebeurd, omdat Inter Milan woensdag in San Siro wacht op de derde wedstrijd in zeven dagen voordat het volgend weekend een degradatie-6-pointer tegen Lecce ingaat. Als de Viola daar hun eerste overwinning niet kunnen behalen, kan de stoel van Pioli opwarmen. Hij staat tenslotte aan het roer van een team dat op de 18e plaats staat, een van de vier die nog geen wedstrijd in de Serie A hebben gewonnen, en zelfs Rocco Commisso zal op een gegeven moment na zijn dutje in de VS wakker worden en zich afvragen wat er aan de hand is met zijn grote investering.
