In een strijd tussen debuterende managers hadden beiden een aantal belangrijke afwezigheden. Genoa’s Daniele de Rossi keek toe vanuit de persbox vanwege een schorsing, waardoor Guillermo Giacomuzzi het team moest leiden. Hij moest het doen zonder Ruslan Malinovskyi, terwijl Paolo Vanoli van Fiorentina Robin Gosens en Moise Kean miste.
De game begon ongeveer zo onsamenhangend als je zou verwachten, gezien de coachingsituaties en de algehele kwaliteit. Iedereen die had gedacht dat een verandering van coach ook de Viola zou veranderen, werd er grof aan herinnerd dat er een hele club voor nodig is die het verprutst om er zo slecht uit te zien als Leo Østigård de diepe vrije trap van Aaron Martín naar binnen kopt. Het was een vreselijke markering en ook een esthetisch onaangenaam doelpunt, aangezien de grote centrale verdediger met zijn voet in het net kwam te zitten terwijl hij probeerde zich los te maken om het te vieren.
Fiorentina reageerde in ieder geval goed, waarbij de voorzet van Guðmundsson voor Piccoli afbuigde voor een hoekschop die Morten Frendrup foutloos sloeg, wat Marco Guida de meest voor de hand liggende strafschopbeslissing uit zijn carrière opleverde. Albert Guðmundsson legde het netjes weg en zomaar stond de altviool waterpas.
De wedstrijd bleef echter ook daarna behoorlijk slordig, met als hoogtepunt de gele kaart van Vanoli voordat het halfuur voorbij was; als fan vond ik het leuk om te zien dat zelfs de nieuwe coach het niet een half uur volhoudt met dit team zonder gek te worden.
Het duurde al twee minuten voordat Luca Ranieri een vrije trap in zijn eigen strafschopgebied verwerkte, die de VAR onmiddellijk zag en Marco Guida uiteindelijk naar de stip wees, maar David de Gea stoned Lorenzo Colombo om het evenwicht te behouden.
Een gruwelijke verwarring tussen Marin Pongračić en Hans Nicolussi Caviglia zorgde ervoor dat Colombo er opnieuw goed uitzag (en Pablo Marí was misschien weggekomen met een extra hapje dat een penalty had kunnen zijn. In plaats daarvan kreeg Fiorentina de bal naar de andere kant en scoorde onmiddellijk daarna, waarbij Piccoli profiteerde van een vleugje klaring van Alessandro Marcandelli om zijn eerste Serie A-doelpunt te scoren met de Viola.
Die voorsprong viel onmiddellijk uiteen. Opnieuw was het Martín die vanuit een diepe positie een vrije trap in het strafschopgebied hijste en opnieuw slaagde Fiorentina er niet in om ermee om te gaan, waardoor de bal urenlang door het gebied kon stuiteren toen De Gea van zijn lijn kwam om ernaar te flapperen en Colombo verloste zichzelf uiteindelijk door hem naar huis te klauteren. Dit is echter gewoon verschrikkelijk.
Piccoli had een behoorlijke draai en schoot om een redding van Nicola Leali af te dwingen, en De Gea wist een drive van Patrizio Masini laat weg te werken, maar dat waren de enige twee schoten na de gelijkmaker van Genoa, omdat de spelers feitelijk geen vaardigheden meer hadden. Edin Džeko verving Piccoli laat en door het ontbreken van enige dreiging achterin konden de gastheren doorzetten en hun bezoekers diep vastpinnen, hoewel Fiorentina in ieder geval de schijn van moeite bleef houden om de wedstrijd te winnen in plaats van weg te zinken en op een punt te hopen. Toen de drievoudige explosie arriveerde, voelde een gelijkspel als een goede weerspiegeling van de getoonde kwaliteit. Dat was verschrikkelijk. Deze teams zijn slecht, man.
Doelpunten: Østigård 15′ (as. Martín), Colombo 60′ (as. Østigård); Guðmundsson PK 20′, Piccoli 57′ (ass. Sohm)
Kaarten: Martín 67′, Ellertson 84′; Pongracić 23′, Vanoli 26′ (lol), Ranieri 42′
De balsem van een internationale doorbraak, godzijdank. We hoeven deze hopeloze bozo’s de komende twee weken niet meer in de gaten te houden, twee weken die Vanoli hopelijk zal besteden aan het uitvoeren van een reeks rug- en harttransplantaties om van deze laffe slijmzwammen iets te maken dat op professionals lijkt. Hij kan ook maar beter iets doen, want in de eerste wedstrijd na de pauze, en zijn eerste in het Stadio Artemio Franchi, neemt Fiorentina het op tegen Juventus.
