Rol het vat van bijvoeglijke naamwoorden uit! Geweldig, monumentaal, surrealistisch? Of een touch meer straat, zoals dope, ziek, episch, bonzen? Hoe dan ook, ik geef de voorkeur aan de ouderwetse hondenbollox, wat natuurlijk een zelfstandig naamwoord-zin is.
Nadat ik op sociale media onverstandig geschreven heb dat ik een stuk zou doen in het onwaarschijnlijke evenement van Grimsby die Manchester United verslaan, merk ik dat ik verplicht is te reageren, hoewel het moeilijk is. Het is moeilijk omdat de post-coitale tevredenheid van de volgende dag bijna onmogelijk te overbrengt is, zoals ik had gewacht, zoals ik had, al 60 jaar om deze armatuur te zien. Om dit te begrijpen, moeten we helemaal teruggaan naar het seizoen 1964-65 en het pad van mijn moeder in Harrogate, waar ik op een zomer verbleef, mijn moeder vergezeld op een zomervakantie, terwijl mijn vader genoot van bier en vrijheid op het Scarborough Cricket Festival, zijn jaarlijkse ontsnappingskabel. Mijn verveling en het ontbreken van vrienden om mee te spelen (ik was destijds 8). Mijn moeder had een voetbalmag voor me gekocht, waarvan een full-colour foto was van een Scarlet Man Utd met de titeltrofee van de competitietitel. Alle groten waren er-Best, Charlton, Law, A Toothful Nobby Stiles and Company, en tot dat moment zou ik niet echt de betekenis van professioneel voetbal hebben genomen, de voorkeur om elk weekend met mijn vader mee te gaan om het werk van de werken te bekijken in de plaatselijke zaterdagcompetitie, omdat hij de rapporten schreef voor het wekelijkse tijdschrift van het bedrijf, allemaal geschreven voor een klack-clack-types, die gewoon een kick-clack-types hebben geschreven, een van de wekelijkse dingen van het bedrijf schreven, die gewoon een kick-clack-clack-types hebben geschreven. Maar de pure glans van die tijdschriftomslag in Sleepy Harrogate, en de mysterieuze inhoud van binnen veranderde die vakantie voor mij en vervolgens mijn leven, veronderstel ik.
Ik begon Manchester United te volgen voordat ik zelfs was gegaan om de lokale scene uit te proberen in Grimsby’s Blundell Park, en de competitiekampioenen leken een team dat het waard was om te ondersteunen. Ze waren onvoorspelbaar, modieus, buitenbeent en toch gezaghebbend, alsof ze een belangrijk onderdeel van de Engelse cultuur waren, niet alleen een belangrijk item van de sportscène. En of je dit nu koopt of niet, het is waar op dezelfde manier als Real Madrid een deel van de bodem en ziel van Spanje vertegenwoordigt. Je kunt ze niet aftrekken van het algehele culturele gewicht van de plaats. Veel mensen haten zowel man Utd als Real Madrid, maar hun leven zou niet hetzelfde zijn zonder hen. Het is de yin en de yang van het leven. Zonder haat kun je niet liefhebben.
Maar toen mijn eigen bollox daalde en de romantiek met United versleten, werden de grubbier -attracties van Grimsby Town mijn voorkeur – een live veertaags verlies en frustratie af en toe opgefleurd door overwinningen en vaag optimisme. Het leerde me om mijn verwachtingen laag te houden en van de betere momenten te genieten – des te lekkerder voor hun zeldzaamheid. Maar mijn enige onvergankelijke fantasie, die elk jaar nieuw leven werd ingeblazen als we erin slaagden om in de 3e ronde van de FA Cup te komen, was dat we Manchester United thuis zouden trekken. Het is nooit gebeurd. Jaar na jaar werden mijn dromen opgelopen totdat ik ze eindelijk opgaf. En dan …… .. Voilà – Zelfs het was in de Caribou Cup, of hoe het ook wordt genoemd.
Ik heb geen wens om plezier te porren bij de huidige iteratie van Man Utd, hoewel ik er geen intens van hou. Ik hoop dat hun lang lijdende (echte) supporters gisteravond de humor van de Grimsby-menigte op prijs stelden met hun ‘Bent u Scunthorpe in vermomming?’ Chant en natuurlijk zijn United niet de enige acteurs in het ondraaglijke pracht en ladingen theater die de amorele beerput van de huidige Premier League vertegenwoordigt. Maar het is leuk om een van zijn teams te verslaan. Het is leuk om herinnerd te worden aan de feilbaarheid van Goliaths, en ook aan hun overmoed.
Goliaths zijn feilbaar
En hubris was er, bucketend op de hoofden van United als de apocalyptische storm die Cleethorpes in de tweede helft raakte. Op een gegeven moment, met de score nog steeds 2-0, begon ik te vrezen dat het spel zou worden verlaten-dat de goden hadden besloten United te vergeven voor hun timoreuze en slecht voorbereide prestaties, zelfs toen Bruno en Mbeumo een schijn van orde en bedreiging begonnen op te leggen. En slecht voorbereid was het. Ik zag Amorim’s pre-match persconferentie in Manchester en werd getroffen door het feit dat de enige keer dat het woord ‘Grimsby’ werd genoemd, was toen een journalist de Portugese coach vroeg of hij al dan niet van plan was het team te roteren en enkele bankwarmers een uitloop in het vroege seizoen te geven. Op geen enkel moment werd Amorim zijn mening over zijn volgende dag tegenstanders gevraagd, maar hij bood er ook geen aan. Heeft hij, met het leger van aanvullend personeel tot zijn beschikking, Grimsby bekeken? We zullen het nooit weten. Maar competitie twee of niet, Grimsby was ongeslagen vóór de wedstrijd en speelde een aantal goede dingen, eindelijk geldend onder het interessante en geduldige rentmeesterschap van David Artell, een blauwe plekken in zijn speeldagen, maar een doordachte tacticus en man-manager als coach. Hij is ook een goede kerel.
David Artell. Bereidt wedstrijden en hij is een goede kerel
Vergelijkingen zijn misschien verfoeilijk, maar de interviews na de wedstrijd waren in tegenstelling tot een klassieke studie. Amorim sprak in zijn tweede taal, die altijd een beetje lastig is als je emotioneel wordt, maar terwijl hij een man leek op de rand van een nerveuze afbraak, een man aan het einde van zijn ketting, was Artell kalm en gearticuleerd, het soort man (als ex-verenigde punter Phil Jones later op de hemel) dat je wilt spelen. Net als Amorim is Artell een systeemman, maar hij is flexibel en staat open voor suggesties van zijn spelers. Er is iets van de leraar in hem, maar hij is ook vaderlijk, op een nors, gearticuleerde manier. Je zou kunnen zeggen, met enige rechtvaardiging, dat hij veel minder te verliezen had, maar de aanblik van hem die samen met zijn nummer 2 Shaun Pearson (ook een geweldige kerel) tijdens de straffen riep terwijl hij links aan zijn linker werd verborgen in de dug-out als een myxomatoxisch konijn, vertelde zijn eigen verhaal mooi. Grimsby is misschien competitie twee, maar het is een gelukkige club met een rustige, flexibele coach die wordt ondersteund door bescheiden, intelligente en succesvolle lokale eigenaren. Manchester United, op dit huidige moment, is een disfunctionele eenheid waarvan het off-het veld wanorde wordt weerspiegeld in het gebrek aan samenhang erop.
Geen Portugese man o ‘oorlog
Ik zou het uitzicht echter uitdagen dat ze woensdagavond slecht speelden, of dat ze er niet op waren. Het is gewoon dat Grimsby beter speelde, vooral in de eerste helft, met een passerende game en hoge pers die United leken te vangen. Wat hadden ze verwacht? Een team van pond-life hoefers? Elke snelle blik op hun wedstrijden tot nu toe dit seizoen zou die mythe hebben weggenomen. En met de uitstekende Evan Khouri en Kieran Green op het middenveld, beloofde het geloof dat Casemiro niet op het veld stond om hen tegen te gaan. In plaats daarvan speelde Amorim twee groene geud jonge verdedigers die gedurende al hun belofte vreselijk werden betrapt voor het eerste doel. Het chaotische tweede doelpunt heeft misschien niet met Var rond gestaan, maar de tweede helft 3-0 finish door de even onervaren Cameron Gardner-zelfs niet Grimsby’s eerste keus, zou zeker zijn gestaan als er als getuige was geweest. En mensen halen de pis uit Harry Maguire, maar hij was de beste speler van United ‘s nachts, geholpen en aangevoerd door bijna niemand, zeker niet zijn manager.
Evan Khouri – Grimsby’s Casemiro
Wat is er toe te voegen? Misschien het feit dat we nu ongeslagen zijn in onze laatste 10 thuiswedstrijden tegen Man Utd. Ze versloegen ons voor het laatst op hetzelfde Blundell Park Ground, voor dezelfde hoofdstandaard, in 1905. Grimsby was een topkant van de top voor de 2e Wereldoorlog, en waren vaak beter dan ‘Your Man Uniteds’ voordat hun naoorlogse achteruitgang resulteerde in het sleutelen van de uitdrukking aan de huidige ‘geen onderscheid tot uw grimsbys’ Tope. Jongere lezers moeten de waarheden herinneren die de geschiedenis kan onthullen, zolang je bereid bent om te gaan kijken.
We hebben Sheffield woensdag weg getekend – een andere club die een dystopische fase passeert – en we zullen zeker onze kansen verleiden. Maar hoe moet ik deze reflectie afsluiten, in de zachte lichte en heerlijke na-gloei van deze buitengewone gebeurtenis? Nou, ik vind het niet leuk om mezelf te citeren, maar ik zal hier een uitzondering maken. Ik kwam met de onderstaande paragraaf om een artikel te sluiten dat ik schreef nadat Grimsby de play-off finale had gewonnen in 2022 om terug te keren naar League Two van de National League. Als je het hele stuk wilt lezen, is het hier op Liga Fever.
Een nieuwsgierige communie
………………………………………………….
Een paar jaar geleden reageerde ik op een vraag over het platform ‘Quora’ over welk team ik steunde en waarom. Ik reageerde zoals hieronder en ik blijf bij het proefschrift.
“Grimsby Town. Omdat ze meestal onzin zijn. En het ondersteunen van onzinteams (omdat je in de stad bent opgegroeid en geen keus had) is goed voor je algemene kijk op het leven. Het leert je op je hoede zijn voor onrealistische of ongezonde verwachtingen. Het helpt je om de winsten te waarderen (en het geluk dat ze zijn, omdat je er maar weinig is. Barren Nothing, je blijft de fantasie vermaken dat je team op een dag geweldig is, dat er een overvloed zal zijn omdat ze de wereld besturen als een kolos.
Dus ik kan me niet voorstellen waarom iemand bijvoorbeeld Real Madrid, Bayern of PSG zou willen steunen. Je zou heel weinig leren, en alle bovengenoemde voordelen zouden afwezig of omgekeerd zijn.
Ondersteuning van een onzinteam. Je weet dat het logisch is. “
Phil Ball, 28 augustus 2025
