Arsenal gaat de Champions League winnen. Nog niet

Kom bijeen, Liverpool-fans. Kom bijeen, Chelsea-fans. Verzamel de fans van Tottenham Manchester United en Manchester City. Schraap je keel, kijk je rivalen in de ogen en brul op je hoogste volume:

“Kampioenen van Europa, dat zul je nooit zingen!”

En het zou de terneergeslagen Arsenal-supporters vergeven kunnen worden dat ze hen geloofden. Voordat de Gunners probeerden de Champions League-kroon uit de greep van Paris Saint-Germain te rukken, maar er niet in slaagden, hadden ze meer wedstrijden in de Europese topcompetitie gespeeld zonder ooit de trofee aan te raken: 226, niet minder.

Arsenal had de Champions League moeten winnen tijdens de jaren van Arsène Wenger, en de illustere Fransman heeft verkondigd dat de finale van 2006 altijd zijn grootste spijt zal zijn van zijn tijd bij rood-wit, maar een vertrek in de kwartfinale naar Chelsea in het Invincibles-seizoen is zeker een goede tweede.

Maar toen de door Thierry Henry geleide Gunners twintig jaar geleden de ondraaglijke wandeling langs de trofee maakten, was een gouden Arsenal-tijdperk voorbij. Patrick Vieira was al vertrokken, Dennis Bergkamp, ​​Robert Pires en Ashley Cole zouden spoedig volgen – sommigen nog bitterder dan anderen – en de grootste doelpuntenmaker aller tijden van de Gunners zag zijn krachten afnemen tijdens zijn afscheidscampagne.

Nu, met een manager die 14 jaar jonger is dan Wenger toen hij toezicht hield op de 2-1 nederlaag tegen Barcelona, ​​en een basisopstelling die gemiddeld 2,2 jaar jonger is dan de laatste Highbury-eenheid, is het gouden Mikel Arteta-tijdperk nog maar net begonnen.

Een nauwkeurigere – zij het minder ritmische – versie van het anti-Arsenaalgezang luidt: “Kampioenen van Europa, dat zul je ooit zingen”.

Arsenal vocht een verloren strijd voor de Champions League-finale

Tussen het verzinnen van geestige reacties op de grappen van rivaliserende fans – iets over de vermeende 115 aanklachten van Man City en de dubbelcijferige Premier League-plaatsingen van Chelsea en Tottenham – zullen Arsenal-supporters door de straten van Noord-Londen staan ​​om hulde te brengen aan weer een seizoen van lineaire vooruitgang; een prestatie waar niet mee gespot mag worden.

In 2021-2022 leidde Arteta Arsenal terug naar de Europa League. In het seizoen 2022/23 eindigde Arsenal voor het eerst in zeven jaar als tweede in de Premier League. In 2023-2024 brak Arsenal zijn eigen record voor de meeste Premier League-doelpunten in één seizoen, met 91. In 2024-25 bereikte Arsenal voor het eerst in 16 jaar de halve finales van de UCL.

In 2025-2026 maakte Arsenal een einde aan een periode van 22 jaar wachten op een vierde Premier League-titel en kwam binnen 30 minuten van een prachtige binnenlandse en Europese dubbel – een prestatie die slechts drie andere Engelse clubs hebben bereikt sinds de start van de Europa Cup iets meer dan 70 jaar geleden.

En dat deden ze zonder een grens te overschrijden als het gaat om de UEFA of de Financial Fair Play-regels van de Premier League, wat meer is dan kan worden gezegd van een paar van hun in het blauw geklede tegenstanders, waaronder de regerend Europees kampioen zelf.

PSG’s monetaire record tijdens het Qatar Sports & Investment-tijdperk, dat onlangs door de UEFA werd beboet voor economische overtredingen, is niet brandschoon, al doet dat niets af aan het voorbeeldige werk dat Luis Enrique in de Franse hoofdstad heeft verricht.

Arsenal heeft eenvoudigweg verloren van het beste team van Europa in de Puskas Arena, zij het een team dat het zich ook kan veroorloven om £200 miljoen uit te geven aan één speler, een team dat wordt gesteund door een staatsorganisatie, en een team waarvan de competitie hen een helpende hand biedt bij hun Europese escapades. Fans van Liverpool en Lens zullen zich herinneren dat PSG met succes een aanvraag heeft ingediend om een ​​potentiële titelbeslisser in de Ligue 1 uit te stellen vóór de kwartfinales van dit jaar.

Ondanks al deze factoren stonden de Gunners nog steeds tegenover de mannen van Enrique, dankzij een onwrikbaar gevoel van eenheid, toewijding aan de zaak en tactisch inzicht; kritiek daarop was niets minder dan absurd.

Waarom kritiek op de finaletactiek van Arsenal in de Champions League belachelijk is

© Iconsport / Xinhua/He Canling

Geen enkel team heeft minder balbezit gehad in een Champions League-finale – sinds het begin van de records in 2003-2004 – dan Arsenal, dat in de 120 minuten in Boedapest slechts 24,7% van de tijd aan de bal was.

Toch beperkten de Gunners PSG tot slechts 0,3 verwachte doelpunten vóór de gelijkmaker van Ousmane Dembele, gewonnen dankzij het eerste en enige echte moment van individuele kwaliteit dat Khvicha Kvaratskhelia mocht vertonen.

De “beste speler ter wereld in vorm” – volgens Darren Fletcher van TNT Sports – werd verder feitelijk teniet gedaan door Cristhian Mosquera en Bukayo Saka, terwijl Gabriel Magalhaes, William Saliba en een uitgeputte Piero Hincapie twee uur lang net zo heldhaftig als altijd waren in hun eigen strafschopgebied.

Toch werd de triomf van PSG geprezen als een ‘overwinning voor het voetbal’, gezien de wens van Les Parisiens om aan te vallen in plaats van te verdedigen, en de bereidheid van Arsenal om de druk op te vangen en te proberen de Europese kampioenen tijdens de pauze te raken.

Fans van Gunners zouden de eersten moeten zijn om toe te geven dat hun ploeg dit seizoen te passief is geweest tegen te verslaan tegenstanders – Burnley en Wolverhampton Wanderers komen meteen voor de geest – maar in een alternatieve realiteit probeerde Arsenal de wedstrijd naar PSG te brengen en kreeg uiteindelijk vijf tegen, net als Bayern München.

Het verschil tussen Arsenal en Bayern München is dat Bayern München met Luis Diaz, Harry Kane, Michael Olise en Jamal Musiala aanvallers van wereldklasse heeft, maar minder verdedigers van wereldklasse.

Arsenal heeft verdedigers van wereldklasse – die negen keer de nul hielden in de Champions League van 2025/26 – maar, met alle respect, een gebrek aan generatietalent in het laatste derde deel om eventuele tekortkomingen in de achterhoede goed te maken, wat Arteta ongetwijfeld erkent. Waarom zou de Gunners-baas niet gebruik maken van de grootste sterke punten van zijn partij in het nastreven van geschiedenis, in plaats van toe te geven aan de massa in naam van neutraal entertainment?

Arsenal was zaterdagavond nog maar een paar strafschoppen verwijderd van het worden van de koning van Europa, een week nadat het eindelijk over de streep kwam in de Premier League na drie opeenvolgende tweede plaatsen. De Gunners gaven niet op en gingen weg in de topklasse, en nadat ze langs de UCL-trofee waren gesjokt terwijl ze de tranen in bedwang hielden, zal het verlangen om een ​​einde te maken aan tientallen jaren van continentale pijn sterker worden dan ooit tevoren.

Met een paar dure aanvalsupgrades als aanvulling op hun toch al onverschrokken verdediging, zal Arsenal de Champions League winnen. Nog niet.