Inbreken in de “Big 6” van de Premier League: veranderen uitdagers het competitieve landschap op en naast het veld?
Artikel geschreven door voetbalbenchmark
In het afgelopen decennium is de term “Big 6” centraal geworden in discours rond de Premier League. Arsenal, Chelsea, Liverpool, Manchester City, Manchester United en Tottenham Hotspur zijn de sportieve en financiële krachtpatsers van een competitie die zelf de wereldleider is in clubvoetbal. Deze clubs hebben de binnenlandse prestaties gedomineerd, de meeste Champions League -plaatsen beveiligd en wereldwijde commerciële merken gebouwd.
Toch is de bredere omgeving verschoven. De uitzendinkomsten van de Premier League zijn toegenomen, waardoor zelfs mid-ranking clubs inkomstenniveaus ver boven hun continentale collega’s hebben. Dit heeft investeringen in infrastructuur en talent mogelijk gemaakt, waardoor het concurrentievermogen voorbij de gevestigde elite wordt versterkt. Tegelijkertijd heeft de introductie van winstgevendheid en duurzaamheidsregels (PSR) meer nadruk gelegd op duurzame modellen, en de uitbreiding van UEFA -competities heeft de toegang tot inkomstenstromen na eenmaal gereserveerd voornamelijk voor de elite geopend.
Tegen deze achtergrond zijn ambitieuze uitdagers naar voren gekomen. Historische namen zoals Newcastle United, Aston Villa en Everton hebben geprobeerd zich in de buurt van de top te verplaatsen, terwijl nieuwere troepen zoals Brighton & Hove Albion, Brentford en Bournemouth blijven stoten boven hun gewicht. Hun vooruitgang heeft vragen gesteld over de vraag of de langdurige dominantie van de Big 6 net zo veilig is als in het verleden.
Deze analyse onderzoekt de prestaties van de competitie, Europese kwalificaties, inkomsten en ploegwaarden om te beoordelen in hoeverre uitdagers het competitieve landschap hervormen en of hun doorbraken een blijvende opnieuw in evenwicht brengen of episodisch zijn.
Binnenlandse en Europese prestaties
UEFA Club Competition -kwalificatiegegevens bieden een duidelijke maatstaf voor hoe moeilijk het blijft om in te breken in de elite. In het afgelopen decennium hebben 17 verschillende Engelse clubs Europese wedstrijden bereikt, maar de concentratie is hoog gebleven: 74% van alle plaatsen ging naar de Big 6. Toegang tot de Champions League is nog beperkt, met 91% van de kwalificaties die door deze clubs zijn beveiligd.
In de Champions League hebben ten minste drie Big 6-clubs het afgelopen decennium elk seizoen gekwalificeerd, met niet-Big 6 deelnemers zeldzaam en meestal van korte duur, zoals Leicester. Newcastle is een nieuwe uitzondering, die zich de afgelopen jaren begonnen te vestigen als een meer regelmatige wedstrijd. De Europa League en de onlangs gecreëerde conferentie -competitie bieden Challenger Clubs daarentegen de mogelijkheid om te profiteren van terugkerende blootstelling aan inkomsten die verband houden met internationale wedstrijden.
League -prestaties weerspiegelen een soortgelijk patroon. Hoewel de Big 6 geen monopolie heeft gehad op de binnenlandse top zes, met ten minste één buitenstaander die in zes van de afgelopen tien seizoenen insloeg, hebben zeer weinig uitdagers hun positie kunnen consolideren. De opkomst van Leicester blijft de meest dramatische zaak: Premier League -kampioenen in 2015/16, gevolgd door twee Europa League -kwalificaties, vóór een scherpe daling die eindigde in twee degradaties binnen een paar jaar.
Deze trends geven aan dat, hoewel de Premier League -tabel volatieler is geworden en meer clubs af en toe toegang krijgen tot Europa, consistente deelname aan de Champions League de bepalende marker van de elitestatus blijft, en een die nog grotendeels wordt bestuurd door de Big 6.
Inkomsten en bereik
Tussen 2014/15 en 2023/24 stegen de gemiddelde operationele inkomsten van de Big 6 met 69% tot iets minder dan € 700 miljoen, wat overeenkomt met een gemiddelde stijging van € 286 miljoen per club. De groep clubs gerangschikt op de 7e -10e door de omzet verdubbelde bijna hun gemiddelde inkomen, met een groei van 98%, maar in absolute termen bedroeg dit een kleinere toename van € 158 miljoen. Met andere woorden, hoewel uitdagers sneller zijn gegroeid in procentuele termen, is de financiële kloof niet noodzakelijkerwijs verkleind.
De dominantie van de Big 6 is geworteld in de schaal en het evenwicht van hun inkomstenstromen. In dezelfde periode groeiden hun commerciële inkomsten met een gemiddelde van € 155 miljoen per club (+93%), uitzending met € 96 miljoen (+61%) en matchday met € 34 miljoen (+38%). Voor de 7-10 groep is de foto anders. Uitzending was de belangrijkste bijdrage aan de groei, met € 97 miljoen per club (+92%), terwijl de commercial steeg met € 44 miljoen (+158%) en matchday met slechts € 17 miljoen (+61%).
In 2023/24 genereerde de gemiddelde Big 6 -club € 322 miljoen aan commercieel inkomen, € 255 miljoen van uitzending en € 123 miljoen uit de inkomsten van de wedstrijddag, vergeleken met € 72 miljoen, € 203 miljoen en € 44 miljoen, voor de 7-10 groep. Deze cijfers tonen de schaal van de kloof tussen inkomstenstromen.
Dit contrast benadrukt structurele sterke punten: voor de Big 6 is groei verankerd op commerciële schaal, wat hun status als wereldwijde merken weerspiegelt. Voor de uitdagers is de groei meer gevoed door uitzending, die zelf tekenen van plateauen vertoont, terwijl de matchday voor de meesten overblijft door het stadiongrootte. Ondanks frequentere Europese participatie is de commerciële kloof het moeilijkst om te sluiten en benadrukt de financiële kloof tussen de groepen.
Deze veerkracht is het duidelijkst als ze naar clubs kijken wiens worstelingen op het pitch een verzwakkende grip kunnen suggereren. Manchester United, Tottenham en Chelsea hebben in de afgelopen seizoenen allemaal inconsistente sportresultaten ervaren, waardoor de perceptie van een minder dominante Big 6 wordt gevoed. De financiële realiteit vertelt een ander verhaal. United, bijvoorbeeld, rapporteerde een recordinkomsten van £ 666,5 miljoen in 2024/25 ondanks een turbulente campagne, met commerciële inkomsten nu goed voor meer dan de helft van het totaal. Dit laat zien hoe de grootste merken de financiële prestaties kunnen blijven behouden, zelfs in perioden van underperformance op het pitch, wat onderstreept waarom de kloof met uitdagers zo moeilijk te sluiten blijft.
Trends op sociale media versterken deze kloof. Manchester United blijft ver vooruit met meer dan 231 miljoen volgers op grote platforms, terwijl Manchester City, Liverpool, Chelsea, Arsenal en Tottenham allemaal meer dan 110 miljoen bedragen.
Uitdagers blijven veel kleiner in schaal, ondanks indrukwekkende groeipercentages. De volgende van Newcastle is gestegen met 160% sinds januari 2022, terwijl Aston Villa en West Ham hun publiek meer dan hebben verdubbeld. Nottingham Forest (+440%), Brighton (+419%) en Brentford (+249%) zijn nog sneller gegroeid van kleinere honken. Toch onderstrepen deze cijfers de uitdaging: ondanks een snelle groei blijven uitdagers ver achter in de wereldwijde zichtbaarheid, en daarmee het commerciële inkomenspotentieel dat uit schaal stroomt.
Squad Value -groei
Stijgende inkomsten hebben clubs buiten de traditionele elite in staat gesteld om zwaarder te investeren in hun squadrons, een proces dat tegenwoordig nauw verbonden blijft met financiële schaal en regelgevingslimieten. Het eigendom van Newcastle heeft grote investeringen in kwaliteitsspelers ondersteund, met als hoogtepunt het seizoen 2024/25 toen hun ploegwaardering die van Manchester United inhaalde. Aston Villa loopt niet ver achter, met een sterk sportmodel en investeringen in de club die hen helpen een groot deel van de kloof te sluiten. Andere uitdagers, zoals Brighton en Brentford, hebben geprobeerd modellen te bouwen op basis van de identificatie, ontwikkeling en handel van talent, met herinvestering die concurrentievermogen behoudt.
Toch moet ook de groei van de ploegwaarde worden overwogen binnen het kader van PSR. De meest prominente uitdagers waarnaar in dit artikel wordt verwezen-bijvoorbeeld Everton, Aston Villa, Newcastle, Nottingham en Leicester-hebben de afgelopen seizoenen allemaal geconfronteerd met PSR-gerelateerde uitdagingen, wat bevestigt hoe de commerciële inkomstenkloof met de Big 6 hun vermogen beperkt om te concurreren.
In deze context hebben velen ervoor gekozen om een strategie voor multi-club eigendom (MCO) te volgen-bijvoorbeeld Aston Villa, Nottingham Forest, Leicester, Everton en Bournemouth-als productieve talentenpijplijnen worden beschouwd als de meest efficiënte manier om te concurreren op de korte en middellange termijn.
Een meer open voorliggende competitie, maar diepgewortelde dominantie
Het afgelopen decennium heeft aangetoond dat uitdagers voor de Big 6 verschillende vormen komen: historische clubs zoals Aston Villa en Newcastle die zich in de buurt van de top bevorderen, en nieuwere troepen zoals Brighton, Brentford en Bournemouth Building -modellen om op hogere niveaus te concurreren.
De kloof beperken in sportieve termen, waarbij meer clubs in de top zes breken en zich kwalificeren voor Europa. Maar financieel blijft de Big 6 diepgeworteld, met hun schaal in inkomsten, commerciële macht en wereldwijd bereik om de langetermijn dominantie te ondersteunen.
De vraag is of de recente vooruitgang van Challenger Clubs het begin markeert van een herverdeeldheid of weerspiegelt eerdere episodische doorbraken. Aanhoudende sportresultaten kunnen de hiërarchie in de loop van de tijd hervormen, terwijl tegenslagen zelfs de grootste clubs kunnen ondermijnen. Uiteindelijk blijven financiële en sportieve prestaties onafscheidelijk en kunnen alleen consistente resultaten de blijvende verandering stimuleren.
Football Benchmark ondersteunt clubs en investeerders bij het navigeren door deze omgeving, het combineren van marktinformatie, expertise en op maat gemaakte advies om de besluitvorming te begeleiden in een van de meest competitieve markten van het voetbal. Ons diepe begrip van de unieke omgeving en de evoluerende dynamiek van de competitie stelt belanghebbenden in staat om kansen te identificeren en strategieën aan te passen in een verschuivend landschap.
