Van het Bayern München-contingent van vóór 2020 heeft Philipp Lahm misschien wel de meest interessante carrièrekeuzes gemaakt. Na zijn pensionering kreeg hij de baan van sportief directeur aangeboden, die hij prompt afsloeg. In plaats daarvan koos hij ervoor een holdingmaatschappij op te richten en bleef hij zijn liefdadigheidsstichting leiden. Lahm kwam iets later in aanraking met de voetbalkant: hij was toernooidirecteur van de UEFA Euro 2024 nadat hij leiding had gegeven aan de kandidaatstelling voor Duitsland als gastheer. Hij heeft de afgelopen twee jaar boeken en columns geschreven, vooral over The Athletic.
Door zijn schrijven is hij sinds het begin van het WK extreem vocaal geweest. Na het vertrek van Duitsland uit de ronde van 32 tegen Paraguay schreef Lahm een column in The Athletic over waar het allemaal misging voor Duitsland. Hier zijn de belangrijkste punten uit zijn stuk.
Het centrale punt van zijn proefschrift was identiteit. Volgens Lahm ontbeert Duitsland een unieke, stabiele identiteit, en dat geldt ook voor manager Julian Nagelsmann.
“Gedurende het hele toernooi was er geen stabiele, gestructureerde teamprestatie uit Duitsland. Geen idee van een pad dat we eigenlijk probeerden te bewandelen richting succes. Voor een land met onze voetbalgeschiedenis is dat niet genoeg”, schreef Lahm. Aan het begin van de column brengt hij vergelijkingen aan, waarbij hij Argentinië, Brazilië, Frankrijk en Spanje aanhaalt als voorbeelden van teams met een stabiele identiteit. “Voor de topteams verandert de manier van spelen niet voortdurend”, betoogde Lahm.
“We blijven de symptomen behandelen. We veranderen veel te vaak het systeem, de opstelling en de posities van de spelers. We zijn voortdurend in debat over hoe Duitsland eigenlijk wil spelen. En toch was Duitsland altijd op zijn sterkst als het de individuele kwaliteit die het had, koppelde aan een robuuste, assertieve mentaliteit, zijn beste spelers op het veld zette en ze tot een echte eenheid smeedde.”
Julian Nagelsmanns ‘identiteitscrisis’
Als hij dit argument verder brengt, klopt hij nu bij Julian Nagelsmann aan. Hij heeft twee argumenten waarom de manager de verantwoordelijkheid niet kon dragen.
Ten eerste stelt hij dat de coach van een nationale ploeg kalmte nodig heeft, wat impliceert dat de houding van Nagelsmann niet gepast was voor zijn positie.
Ten tweede stelt hij dat de manager niet zeker weet wat hij met het team moet doen. Dat wat Nagelsmann wil spelen, past simpelweg niet bij de spelers die hij had. Lahm beweert dat bij elk detail en elke beweging duidelijk werd dat de manager geen duidelijk plan had.
Tactisch gezien stelt hij dat op balbezit gebaseerd voetbal eenvoudigweg ongeschikt is, en dat de ware identiteit van Duitsland ligt in een snel spel, wat hen jarenlang goed heeft gediend. Het voornaamste doel van Duitsland moet dus zijn om vast te stellen hoe ze willen spelen, voordat ze hun volgende manager aanwijzen. Creëer stabiele hiërarchieën door een kerngroep te identificeren die onveranderd blijft. Hier stelt hij voor dat Joshua Kimmich op het centrale middenveld speelt, Kai Havertz vooraan en Florian Wirtz op het aanvallende middenveld.
Lahm’s kijk op Paraguay
Hij ging verder in op de hachelijke situatie waarin Duitsland zich bevond tegen Paraguay. “… er is geen voortdurende ontwikkeling geweest”, zei de 42-jarige, om uit te leggen dat het team geen groei kende ondanks hun vooruitgang in het toernooi. Hij stelt dat Duitsland veel te muf en passief was in hun spel, waardoor Paraguay de bus gemakkelijk kon parkeren. Interessant is dat Lahm, in tegenstelling tot de meesten, Leroy Sané sympathieker benaderde, door te stellen dat de vleugelspeler lange tijd geïsoleerd was en niemand had die achter hem aan kon rennen.
Lahm verwerpt vervolgens een dominant verhaal dat na de nederlaag ontstond.
“En nee, dit lag niet aan de scheidsrechter. Het afgekeurde doelpunt was een harde beslissing, en in mijn ogen een verkeerde beslissing, maar daar kun je de nacht niet op laten hangen. Je moet de wedstrijd lang beslechten voordat het op één enkel moment aankomt.”
Lahm legt vervolgens uit hoe hij dit spel zou hebben opgezet. “Wirtz door het midden, waar hij vrij kan bewegen en zijn passes in de ruimte kan spelen, zoals hij deed bij Bayer Leverkusen, omdat hij op de flank verloren was. Kimmich op het middenveld, waar hij thuishoort, in plaats van als rechtsback. En ik zou een echte verdediger achterin willen, iemand die moeilijk te passeren is”, zei hij. Dit leidt tot zijn tweede belangrijke argument. De verdediging.
Is de kunst van het verdedigen voor ons verloren?
Hij betreurt dat de gouden reputatie van de Duitse verdediging als onverslaanbaar verdwenen was, en dat de kunst van het verdedigen als geheel verloren ging in de sport. Hij schrijft het aantal doelpunten in het toernooi niet geheel toe aan een betere aanvalskwaliteit, maar aan de afnemende kwaliteit van de verdediging. Door te stellen dat duels, timing en de bereidheid om zich in tackles te storten niet langer werden onderwezen in Duitsland of elders, brengt Lahm een vergelijking met Zuid-Amerikaanse spelers naar voren. “Als je kijkt hoe de Zuid-Amerikaanse spelers zich in hun duels storten, zie je meteen het verschil”, benadrukte hij.
Tegen het einde herhaalt Lahm zijn stelling. Hij is er sterk van overtuigd dat een uniforme Duitse voetbalidentiteit moet worden opgebouwd vanaf de basis – van de Bundesliga tot aan het nationale team. “Eerst het idee. Dan al het andere. Dat zal ervoor zorgen dat een voetbal dat we als de onze herkennen, terug kan groeien. Het herstellen daarvan is veel belangrijker dan welke afspraak dan ook”, verklaarde hij nadrukkelijk.
Meld u aan voor een gebruikersaccount en ontvang:
